Ad


تصويري واقعي و قابل باور

یادداشت سامان سالور درباره «به وقت شام» ابراهیم حاتمی کیا

نسبت به بضاعت سينماي ايران از درجه و عيار مناسبي برخوردار است

تریبون هنر _ سامان سالور: اصولاً فیلمهای حاتمی کیا از همان شروع و همیشه چه دوست داشته باشیم و چه نه فیلمهای مهمی بوده و هستند؛ فیلم هایی در بستر و بحبوحه جنگ؛ در حاشیه جنگ و حالا فیلمی در ارتباط با داعش و اتفاقات سوریه.
به وقت شام هر چند در ارائه تصویری واقعی و قابل باور و مستند در این مورد خیلی موفق عمل نمی کند ولی بیگ پرداکشن و اکشنی است که نسبت به بضاعت سینمای ایران از درجه و عیار مناسبی برخوردار است که این بیش از هرچیز به کارگردانی دقیق و حساب شده خود حاتمی کیا برمی گردد؛ فیلم چونان چند فیلم دیگر امسال از حمایت و پشتیبانی سازمان سینمایی اوج برخوردار بوده و حاتمی کیا سعی کرده با استفاده از امکانات موجود فیلمی تأثیرگذار و قابل دفاع بسازد؛ به وقت شام فیلمی است که قهرمان دارد و دارای دکوپاژی درست و تدوین و آهنگ و ریتمی درخشان است؛ تصاویرش ( به نسبت بضاعت سینمای ایران) گیرا و درست است و قابها و تنش و گره افکنی و نجات در آخرین لحظه اش به فیلمهای هالیوودی پهلو می زند؛ بازی بازیگرانش( به جز داعشی ها) و خصوصاً بابک حمیدیان و هادی حجازی فر وحضور پیر داغر(بازیگر عرب فیلم) گیرا و قابل دفاع است و می توان گفت که کارگردان پس از چند تجربه اینچنینی و ساخت فیلمهایی با حمایتها و پشتیبانی وسیع راه و رسم فیلمسازی اینچنین را آموخته و کاملاً بدان مسلط است؛ فیلم اما می توانست کوتاه تر و تأثیر گذارتر باشد و به جزییات بیشتر توجه کند؛ ارائه تصویری کاریکاتور گونه از افراد داعش؛ منطق باز بودن در هواپیمای سی یکصد و سی و و حضور اتفاقی و هندی پدر و پسر قهرمان و ضد قهرمان به شکل تصادفی و در سکانس هایی گم کردن جهت شلیک ها و جنگ رو در رو از پشت هواپیما به ماشینهای داعش که در کاک بیت رؤیت می شوند و عدم ارائه شخصیت پردازی درست از زنی که قصد حمله انتحاری با هواپیما را دارد؛ حضور و سپس به ناگاه گم شدن جنگنده های روسی و پایانی شعاری با موسیقی ای اپیک و به هر قیمت حماسی فیلم بعلاوه عدم توجه به بخش ویژوالافکت رایانه ای( که این به خودی خود بزرگترین لطمه را به فیلم وارد آورده است) از نقاط کم قوت فیلم به وقت شام است.

پیش بینی سیمرغ:
فیلم در رشته های بازیگر نقش اول مرد(بابک حمیدیان )
بازیگر نقش مکمل مرد(هادی حجازی فر) فیلمنامه وکارگردانی(ابراهیم حاتمی کیا) فیلمبرداری( مهدی جعفری)
تدوین( مهرداد خوشبخت) صدابرداری و صداگذاری(طاهر پیشوایی وعلیرضا علویان)موسیقی(کارن همایون فر) چهره پردازی(شهرام خلج) وجلوه های ویژه میدانی( حسن روزبهانی) از شانس بالایی برای دریافت سیمرغ بلورین برخوردار است

تاریخ انتشار :۱۸ بهمن ۱۳۹۶

مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام


*

code



یادداشت آرشیو

  • مسعود فراستی
    خانم ها، آقایان! نظرشماچیست؟
    آیا فراستی عاشق شده است؟
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر: پدیده ی عجیبی ست این عشق.ماجرای غریبی ست این عشق.فقط عشق می تواند سیاه ترین صحنه های زندگی و مقوّا ترین آدم های اجتماع را تبدیل به بهترین پلان ها و “درآمده ترین” شخصیّت ها کند‌. خانم ها، آقایان ! ما مسعود فراستی را خوب می شناختیم.او نوازنده […]

  • مردی بدون سایه

    تریبون هنر: علیرضا رئیسیان جزو فیلمساز های محترم سینمای ما به حساب می آید.او اعتبار و جایگاه ویژه ای را برای خودش در سینما پیدا کرده.در فیلم هایش تلاش می کند که هم الگوهای صحیح سینما را در نظر بگیرد و هم توجه مخاطب را جلب کند.به همین خاطر است […]

  • طلا

    تریبون هنر: “طلا” اصلاً فیلم بدی نیست.لازم دانستم یادداشت خودم را با این جمله شروع کنم تا همین اول کار ، جمله ی آخر را گفته باشم.ولی باز هم پای انتظارات برآورده نشده ی ما از یک کارگردان خوش سابقه به میان می آید. کارگردانی که “نفس عمیق” و “دربند” […]

  • زهرمار
    زهرمار؛ چیزی نزدیک به هیچ
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر: مگر می شود از جواد رضویان توقّع فیلمی غیر از ژانر کمدی را داشت؟ بدون استثنا تمام کسانی که آماده می شدند تا”زهرمار” را تماشا کنند ، منتظر اثری کمدی و البته خارج از قالب جشنواره بودند.انتظار دوم به صورت کامل برآورده شد.یعنی “زهر مار” به هیچ عنوان […]

  • مسخره باز
    مرور فیلم های جشنواره فجر
    مسخره باز؛ غیر قابل مقایسه به اتّهام سورئالیسم
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر _ سیدمحمد کاظمی: کار خیلی سختی ست که “مسخره باز” را در کنار دیگر آثار سینمایی ایران قرار داده و بخواهیم به مقایسه بپردازیم.”مسخره باز” کاملاً متفاوت از آثار دیگری ست که در سینمای داخلی مان می بینیم؛ هرچند شبیه به آن را بارها در هالیوود شاهد بوده […]

Ad
Ad
Ad
Ad