Ad


دوست رابین ویلیامز

کوکو، گوریلی که با انسان ها حرف می زد درگذشت

این گوریل زبان محاوره را متوجه می‌شد

تریبون هنر: گوریل سخن‌دانی که با رابین ویلیامز ملاقات کرده و بارها موضوع فیلم‌های مستند شده بود، درگذشت.

کوکو، گوریلی که بیش از هزار کلمه اشاره‌ بلد بود و با رابین ویلیامز دیدار کرده و موضوع فیلم مستند باربت شرودر بود، پنجشنبه از دنیا رفت.

به گزارش بنیاد گوریل، کوکو ۴۶ ساله بود و در کالیفرنیا زندگی می‌کرد. وقتی وی سال ۱۹۷۸ روی جلد مجله نشنال جیوگرافیک جای گرفت دنیا از این که متوجه شد گوریل قادر است کلمات اشاره مختلفی یاد بگیرد، دچار شگفتی شد.

کوکو در باغ‌وحش سن فرانسیسکو متولد شده بود و دکتر پترسون روانشناس او را به بنیاد آورد تا برای پروژه زبان‌شناسی خود با وی کار کند. این گوریل زبان محاوره را متوجه می‌شد.

شرودر فیلمی با عنوان «کوکو: گوریل سخنور» از توانایی‌های وی ‌تهیه کرد که در جشنواره کن در بخش نوعی نگاه به نمایش درآمد.
این گوریل بار دیگر با یک بچه گربه روی جلد مجله نشنال جیوگرافیک جای گرفت و همین موجب شد تا به موضوع چندین مستند دیگر بدل شود و کتاب‌های کودک متعددی بر مبنای شخصیت وی شکل گرفت. «کوکو: گوریلی که با مردم حرف می‌زند» یکی از این فیلم‌های مستند بود که سال ۲۰۱۶ ساخته شد.

وی در طول زندگی‌اش از چندین بچه گربه مراقبت و آنها را بزرگ کرد.

کوکو و رابین ویلیامز

این گوریل سال ۲۰۰۱ با ویلیامز ملاقات کرد و وقتی مراقب وی سال ۲۰۱۴ خبر درگذشت ویلیامز را به وی داد، به عینه شاهد غمگین شدن وی شد. کوکو زبان اشاره «گریه» را آن روز نشان داده بود.
ویلیامز به عنوان یکی از اسطوره‌های سن‌فرانسیسکو به دیدار کوکو اسطوره دیگر این منطقه رفته بود و فیلمی از ملاقات این ۲، بازی کردن و شوخی‌کردنشان با هم توجه زیادی برانگیخت.

ویلیامز درباره این دیدار گفته بود: خیلی چیزها به هم گفتیم. کوکو انگلیسی می‌فهمد و از هزار علامت برای ابراز احساسات و افکارش درباره مسایل روزمره استفاده می‌کند.

وی افزوده بود: این یک تجربه جذاب و فراموش نشدنی بود.

کوکو که کتاب نیز می‌خواند، در فیلم‌های دیگر و برنامه‌های تلویزیونی نیز حضور یافته بود که «دخترهای طلایی» و «زن زیبا» از جمله آنها بود.

با درگذشت این گوریل وبسایت بنیاد گوریل به دلیل مراجعه زیاد با ترافیک روبرو شد.

کوکو

تاریخ انتشار :۲ تیر ۱۳۹۷

مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام


*

code



یادداشت آرشیو

  • مسعود فراستی
    خانم ها، آقایان! نظرشماچیست؟
    آیا فراستی عاشق شده است؟
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر: پدیده ی عجیبی ست این عشق.ماجرای غریبی ست این عشق.فقط عشق می تواند سیاه ترین صحنه های زندگی و مقوّا ترین آدم های اجتماع را تبدیل به بهترین پلان ها و “درآمده ترین” شخصیّت ها کند‌. خانم ها، آقایان ! ما مسعود فراستی را خوب می شناختیم.او نوازنده […]

  • مردی بدون سایه

    تریبون هنر: علیرضا رئیسیان جزو فیلمساز های محترم سینمای ما به حساب می آید.او اعتبار و جایگاه ویژه ای را برای خودش در سینما پیدا کرده.در فیلم هایش تلاش می کند که هم الگوهای صحیح سینما را در نظر بگیرد و هم توجه مخاطب را جلب کند.به همین خاطر است […]

  • طلا

    تریبون هنر: “طلا” اصلاً فیلم بدی نیست.لازم دانستم یادداشت خودم را با این جمله شروع کنم تا همین اول کار ، جمله ی آخر را گفته باشم.ولی باز هم پای انتظارات برآورده نشده ی ما از یک کارگردان خوش سابقه به میان می آید. کارگردانی که “نفس عمیق” و “دربند” […]

  • زهرمار
    زهرمار؛ چیزی نزدیک به هیچ
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر: مگر می شود از جواد رضویان توقّع فیلمی غیر از ژانر کمدی را داشت؟ بدون استثنا تمام کسانی که آماده می شدند تا”زهرمار” را تماشا کنند ، منتظر اثری کمدی و البته خارج از قالب جشنواره بودند.انتظار دوم به صورت کامل برآورده شد.یعنی “زهر مار” به هیچ عنوان […]

  • مسخره باز
    مرور فیلم های جشنواره فجر
    مسخره باز؛ غیر قابل مقایسه به اتّهام سورئالیسم
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر _ سیدمحمد کاظمی: کار خیلی سختی ست که “مسخره باز” را در کنار دیگر آثار سینمایی ایران قرار داده و بخواهیم به مقایسه بپردازیم.”مسخره باز” کاملاً متفاوت از آثار دیگری ست که در سینمای داخلی مان می بینیم؛ هرچند شبیه به آن را بارها در هالیوود شاهد بوده […]

Ad
Ad
Ad
Ad