Ad


دو هنرمند از مالاگای اسپانیا

آنتونی باندراس نقش پیکاسو را بازی کرد

باندراس: یک ترس خاص دارم

تریبون هنر: فیلم «نابغه: پیکاسو» با نقش‌آفرینی «آنتونیو باندراس» و «الکس ریچ» چالشی جدی برای خلق کارکتری است که در عین احترام و قدرت بسیار بی‌رحم هم هست.

باندراس هم چون پیکاسو اهل مالاگای اسپانیا است و البته همه چیز را در مورد پیکاسو آموخته است و در این مورد می‌گوید: «اما چیزی که تا حدودی به من در درآوردن این نقش فشار زیاد آورده احساس مسولیت بسیار بالای پیکاسو است. من و پیکاسو، زاده یک شهر هستیم. یک ترس خاص دارم. این ترس وجود نداشت تا اینکه چالشم با نقش پیکاسو آغاز شد؛ چون مهم‌ترین عامل در درآوردن نقش یک فیلم زندگی‌نامه‌ای، باورپذیری آن است.»

باندراس در ادامه سختی‌های نقش پیکاسو افزود: «مردم مالاگا خیلی حساس هستند. در این کار بیش از هرچیز باید مالاگا را نشان دهم و فراتر از مالاگا، محله من است و فراتر از محله من خانواده من است. آنها که از همه حساس‌تر به اجرای این نقش هستند. اگر این آزمون را پشت سر بگذارم پس همه‌ چیز خوب پیش خواهد رفت و این بخش کار برایم سخت‌ترین وجه کاری‌ام را نشان خواهد داد.»

در این فیلم «الکس ریچ» در نقش جوانی پیکاسو و «آنتونیو باندراس» در نقش بزرگسالی نقاش بزرگ اسپانیایی ایفای نقش می‌کنند و هردو بر ارتباط بسیار زیاد بین یکدیگر برای ایفای نزدیک‌ترین نقش تاکید دارند.

شبکه «نشنال جئوگرافی» ابتدا کار روی داستان «آلبرت انیشتین» را در فصل یکم از سریال‌های مجموعه‌ای با عنوان «نابغه» آغاز کرد. برای مرحله دوم، این شبکه و تولیدکنندگان برآن شدند تا از علم به هنر حرکت کنند. آنها برای خلق اثری سریالی روی پابلو پیکاسو متمرکز شدند. هنرمند قرن بیستمی بسیار پرانرژی که توانست ۵۰ هزار اثر هنری خلق کند. پیکاسو مردی پیچیده بود که زندگی طولانی‌اش با فراز و نشیب‌هایی از جمله ازدواج‌های پر سروصدا، روابط خارج از ازدواج مواجه بود و تغییر سیاست‌هایش او را از دیگر هنرمندان متمایز می‌کند.

این سریال ۱۰ قسمتی در کشورهای اسپانیا، فرانسه و مجارستان فیلمبرداری شده و ۱۹ زوئن به پایان می‌رسد. فیلم، نگاهی‌ است بر سال‌های گرگ و میش زندگی این هنرمند بزرگ.

 

تاریخ انتشار :۲ تیر ۱۳۹۷

مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام


*

code



یادداشت آرشیو

  • مسعود فراستی
    خانم ها، آقایان! نظرشماچیست؟
    آیا فراستی عاشق شده است؟
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر: پدیده ی عجیبی ست این عشق.ماجرای غریبی ست این عشق.فقط عشق می تواند سیاه ترین صحنه های زندگی و مقوّا ترین آدم های اجتماع را تبدیل به بهترین پلان ها و “درآمده ترین” شخصیّت ها کند‌. خانم ها، آقایان ! ما مسعود فراستی را خوب می شناختیم.او نوازنده […]

  • مردی بدون سایه

    تریبون هنر: علیرضا رئیسیان جزو فیلمساز های محترم سینمای ما به حساب می آید.او اعتبار و جایگاه ویژه ای را برای خودش در سینما پیدا کرده.در فیلم هایش تلاش می کند که هم الگوهای صحیح سینما را در نظر بگیرد و هم توجه مخاطب را جلب کند.به همین خاطر است […]

  • طلا

    تریبون هنر: “طلا” اصلاً فیلم بدی نیست.لازم دانستم یادداشت خودم را با این جمله شروع کنم تا همین اول کار ، جمله ی آخر را گفته باشم.ولی باز هم پای انتظارات برآورده نشده ی ما از یک کارگردان خوش سابقه به میان می آید. کارگردانی که “نفس عمیق” و “دربند” […]

  • زهرمار
    زهرمار؛ چیزی نزدیک به هیچ
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر: مگر می شود از جواد رضویان توقّع فیلمی غیر از ژانر کمدی را داشت؟ بدون استثنا تمام کسانی که آماده می شدند تا”زهرمار” را تماشا کنند ، منتظر اثری کمدی و البته خارج از قالب جشنواره بودند.انتظار دوم به صورت کامل برآورده شد.یعنی “زهر مار” به هیچ عنوان […]

  • مسخره باز
    مرور فیلم های جشنواره فجر
    مسخره باز؛ غیر قابل مقایسه به اتّهام سورئالیسم
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر _ سیدمحمد کاظمی: کار خیلی سختی ست که “مسخره باز” را در کنار دیگر آثار سینمایی ایران قرار داده و بخواهیم به مقایسه بپردازیم.”مسخره باز” کاملاً متفاوت از آثار دیگری ست که در سینمای داخلی مان می بینیم؛ هرچند شبیه به آن را بارها در هالیوود شاهد بوده […]

Ad
Ad
Ad
Ad