مارال فرجاد، از بازیگری تا تحصیل در رشته عکاسی

مارال فرجاد: در جامعه ما امنیت شغلی برای یک بازیگر وجود ندارد

عده‌ای به واسطه پول، چهره، گذراندن دوره‌های بازیگری و عده‌ای هم به واسطه والدینشان وارد این عرصه می‌شوند اما در نهایت کسی موفق‌تر است که پشتکار بیشتری دارد

مارال فرجاد بازیگر تئاتر، تلویزیون و سینماتحصیلات خود را در رشته عکاسی گذرانده است. او نخستین بار در سن چهار سالگی در تله‌تئاتر “من هستم اما یک سیاه” به کارگردانی اسماعیل شنگله وارد تلویزیون شد.

دختر جلیل فرجاد از کودکی به همراه پدر در پشت صحنه‌های ظاهر می‌شد. فعالیت تئاتر وی از وقتی جدی‌تر شده که در تئاتر “آن شب که تورو زندانی بود”در کنار پدرش و ابوالفضل پورعریب و فریماه فرجامی به ایفای نقش پرداخت.

مارال فرجاد می‌گوید: من و مونا به همراه رعنا فرزند ابوالفضل پورعرب هرروز در صحنه‌های تئاتر می‌رفتیم . آن زمان تمرین تئاتر به شگل امروز نبود و دو سه ماهی هر روز هشت ساعت تمرین می‌کردند.ما از صبح با پدرانمان تمرین می‌رفتیم، مجید جعفری که آن زمان رئیس تئاتر شهر بود، نقش ها را تجزیه و تحلیل می‌کرد. خاطره‌های شیرین زیادی از تئاتر شهر دارم. بعد از آن به کلاس بازیگری حمید سمندریان رفتم. بی‌شک حضور پدرم باعث شد تا راه بازیگری را انتخاب کنم. وقتی بازیگری هر نقشی که باید بازی کنی را تجزیه و تحلیل می‌کنی و این بسیار لذت‌بخش است.شروع جدی کار م در تئاتر “باغ شب‌نما” در سال ۷۸ بود. پدرم به هادی مرزبان گفت مارال می‌خواهد کار جدی انجام دهد و مرزبان یک نقش کوتاه دو، سه صفحه‌ای پیشنهاد دادند و حدود نه ماه تمرین کردیم. این تئاتر نود روز اجرا داشت.

 

مارال فرجاد

مارال فرجاد درمورد خواهرش مونا فرجاد اینگونه می‌گوید: فبلد من و مونا از ابتدا جدا بود. مونا از شش سالگی به تنهایی سر کارش می‌رفت و در سریال‌های متعددی بازی می‌کرد و درسش هم بسیار خوب بود. من اما تا دبیرستان در چند تئاتر بازی کردم و در اوایل کودکی حتما باید پدرم در کنارم حضور داشت. همین الان هم منتقدان اصلی من، پدرم و مونا هستند. ما همه دلسوز هم در کار هستیم.
فرجاد که تحصیلات خود را در زمینه‌ی عکاسی گذرانده است، در این مورد می‌گوید: پدرم همیشه بر این عقیده بود که اگر قصد ادامه‌ی بازیگری را دارم در رشته‌ای غیر از بازیگری تحصیل کنم ولی هم‌چنان حرفه اصلی من بازیگری‎‌ست گرچه متاسفانه در جامعه ما امنیت شغلی برای یک بازیگر وجود ندارد. پدر من بعد از سی سال بازنشسته تئاتر است ولی در سینما و تلویزیون شغلی به نام بازیگر وجود ندارد که به عنوان کارمند تحت حمایت قرار بگیرد.

 

مارال فرجاد
فرجاد در مورد انتخاب بازیگری می‌گوید: پدر و مادر خیلی تاثیر در انتخاب شغل فرزندانشان دارند. مثلا اگر من در خانواده‌ی پزشک بزرگ می‌شدم احتمال زیاد به این رشته علاقه‌مند می‌شدم. عده‌ای به واسطه پول، چهره، گذراندن دوره‌های بازیگری و عده‌ای هم به واسطه والدینشان وارد این عرصه می‌شوند اما در نهایت کسی موفق‌تر است که پشتکار بیشتری دارد.
نظر مارال فرجاد درباره مافیای سینما جالب است: هرکسی که قصد ساخت فیلم دارد سعی می‌کند اول از اطرافیانش و کسانی که بیشتر شناخت دارد دعوت به همکاری کند. در سینمای ما اینگونه است که هرکسی بعد از مدتی گروهی تشکیل می‌دهد و دوست دارد با آن گروه کار کند و این ارتباطات در همه‌جا وجود دارد و به نظرم طبیعی‌ست.
در ادامه فرجاد در مورد تفاوت تئاتر و سینما صحبت می‌کند: بازیگر در تئاتر بیشتر فرصت تجزیه و تحلیل دارد و وقتی روی صحنه می‌رود، فقط خودش و تماشاچی است، اما در سینما و تلویزیون اگر بازیگر اشتباهی انجام دهد کات می‌کنند. تئاتر خالص‌تر است و انرژی بیشتر و حس زیباتری دارد که به مراتب سخت‌تر است. فضای تلویزیون و سینما البته کمی در تضاد هستند. وقتی بازیگری مدام در سریال بازی می‌کند ناخودآگاه پیشنهاد سینمایی کمتری خواهد داشت. من از سال ۸۹ تا ۹۳ حوصله بازیگری نداشتم و نهایتا دو، سه تا کار را برای بازی انتخاب کردم اما اواخر ۹۳،۹۴ فعالیتم را بیشتر کردم. قبلا مسائل مالی برایم مهم بود تا نقشی را انتخاب کنم اما در دو سال اخیر فیلم‌نامه، نمایش‌نامه و کارگردان در اولویت قرار دارند.

 

مارال فرجاد

 

مطالب مرتبط




شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام




یادداشت آرشیو

  • عصبانی نیستم
    عصبانی نیستم؛ بُمبی که خنثی شد
    یادداشتی از سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر: این همه کش و قوس؟این همه شاخ و شانه کشیدن؟این همه دلخوری و قُلدری؟ارزشش را داشت؟ این همه ترس؟ این همه لج بازی؟این همه امضای بی اعتبار؟ارزشش را داشت؟ فیلم “عصبانی نیستم” از رضا درمیشیان بعد از چهار سال سر و صدا ، بالاخره بهار امسال به اکران […]

  • آن سوی ابرها
    فیلم تازه مجید مجیدی
    نگاهی به آن سوی ابرها
    محصول مشترک ایران و هنر

    تریبون هنر: فیلم تازه مجید مجیدی داستان خواهر و برادری است که مدتی از هم دور بوده‌اند اما ماجرایی تازه، دوباره سرنوشت آنها را به هم گره می‌زند. این فیلم در ستایش عشق و زندگی و تنوع روابط انسانی است. نکته‌ها: – مجید مجیدی دو سال بعد از پروژه‌ی عظیم […]

  • بدون تاریخ بدون امضا
    به بهانه اکران "بدون تاریخ،بدون امضاء"
    قصّه ای که دیدن و شنیدنش واجب است
    یادداشت سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر _ سیدمحمد کاظمی: در میان انبوهی از فیلم های بی قصّه یا بد قصّه که به عقیده ی بسیاری از کارشناسان، لطمه ی اصلی را به سینما وارد می کنند، فیلم وحیدجلیلوند را باید بارها تحسین کرد و به هر انسانی توصیه کرد که برای تماشای این اثر […]

  • عبدالجواد موسوی
    یادداشت سید عبدالجواد موسوی
    درهیچ کجای دنیا منتقدان فیلم را بی‌شرف و بی‌غیرت خطاب نمی کنند
    دست از سر هنر و سیاست و دین مردم‌ بردارید

    تریبون هنر _ سید عبدالجواد موسوی: فایده‌ای ندارد. هر چه قدر هم درباره دوقطبی‌سازی و مضراتش بگوییم فایده‌ای ندارد. عده‌ای نان و هویت‌شان را در این دوقطبی‌سازی‌های مضحک و چندش‌آور می‌بینند و اصلا هم برای‌شان مهم نیست از دل این دوقطبی‌سازی‌ها ممکن است چه فجایع هولناکی سر بر آورند. اختلاف […]

  • ابراهیم حاتمی کیا تریبون هنر
    یادداشت محمد قوچانی درباره ابراهیم حاتمی کیا
    بیش از عقل معاش، عقل معاد دارد
    سیاست را می‌فهمد اما سیاست را دوست ندارد

    تریبون هنر _ محمد قوچانی: ابراهیم حاتمی‌کیا مثل هر ایرانی دیگری این روزها با این پرسش روبه‌رو است که اصلاح‌طلب است یا اصولگرا؟ میانه‌رو است یا تندرو؟ با اپوزیسیون یا از حاکمیت؟ مدافع دولت است یا منتقد آن؟ این پرسش‌ها البته در میان عامه مردم خریداری ندارد. به جز نهایتا […]

حمید هیراد هلهله

بابک جهانبخش

حمید عسکری

شهاب مظفری

مسعود صادقلو مگه جنگه

شهرام شکوهی

رستاک

سعید عبداللهی من قهرم

چارتار