تریبون هنر: مجید مظفری دلایل فراموش و به حاشیه رانده شدن برخی از بازیگران را مختلف می داند و می گوید: در اینجا تمام بازیگرانی که سنشان از یک حدی بالاتر می‌رود، فراموش می شوند؛ در صورتی که هیچ جای دنیا اینطور نیست و هر هنرپیشه‌ای در تمام دنیا به یک جا و یک دفتری وابسته است که برایش کار جور می‌کنند؛ آن‌ها سندیکا دارند، نمی گذارند بیکار باشند و فراموش شوند. الان یکسری از هنرپیشه‌های قدیمی هالیوود را گهگاه در فیلم ها می بینیم. این ها حمایت دولتی، سندیکایی و انجمنی می‌شوند اما در سینمای ایران اینطور نیست.

او در همین زمینه سینمای هند را هم مثال زده و توضیح می‌دهد: یکی از ویژگی های سینمایی هند این است که به هیچ عنوان نمی توانید به راحتی واردش شوید. باید دوره ای را بگذرانید و وابسته به انجمنشان شوید. من اگر بروم هند بگویم می‌خواهم بازیگر شوم حتی نقش سیاهی لشکر هم به من نمی‌دهند چون نظام مشخصی دارند. یکی از هنرپیشه های معروف ما اوایل دهه شصت رفت هند اما به او نقشی ندادند؛ زیرا عضو سندیکا نبود. حتی رفت کارهای اکشن انجام دهد و کارگردانی کند اما باز هم نگذاشتند زیرا باید وارد سندکیا می‌شد ولی اینجا هر کسی از در خانه‌ای خارج شود و فکر کرد می‌تواند بازیگر شود، یک هفته بعد جلوی دوربین می‌رود حالا یا با ارتباط یا با پول.

این هنرمند با اشاره به برخی افراد غیرحرفه‌ای که با پرداخت پول برای خود نقش می‌خرند، عنوان می‌کند: الان یکی از مشکلات بزرگ سینمای ما این است که ما تهیه کننده نداریم، بلکه سرمایه گذار داریم. تهیه کننده های خوب ما تعدادشان به اندازه انگشتان دست هم نیست. فیلم اگر تهیه کننده داشته باشد خودش می‌داند چکار کند. فیلم‌هایی که دهه شصت، هفتاد و هشتاد ساخته می‌شدند، اکران دوم و سوم در تهران و شهرستان داشتند اما الان یک اکران بیشتر نمی رود. الان هم در تئاتر و هم در سینما کمتر از بازیگران دو نسل قبل یا یک نسل قبل استفاد می‌شود و به نظر من این به وزارت ارشاد برمی‌گردد. وقتی طرف به عنوان تهیه کننده، لیست می‌دهد که من می‌خواهم با این آدم‌ها کار کنم، وزارت ارشاد اصلا نمی‌پرسد که این آدم ها کارت خانه سینما دارند یا نه، اصلا این کاره هستند یا نیستند. از این مسایل زیاد اتفاق می‌افتد. چه در تلویزیون و چه در سینما مواردی داریم که پول می‌دهند تا بازی کنند و کسی هم نیست که جلوی این قضایا را بگیرد به همین دلیل است که خیلی از بچه‌های ما بیکارند. شاهد بودم که طرف شغلش، شغل شریف چلوکبابی بوده و به تهیه کننده پول داده است تا جلوی دوربین برود.

مجید مظفری سود کم تهیه کننده ها از ساخت فیلم ها را هم یکی از دلایل استفاده از بازیگران جدید و کم خرج می‌داند و می‌گوید: تهیه کننده و سرمایه گذار ما مثلا ۵ میلیادر برای ساخت یک فیلم هزینه می‌کند و اگر اکران شود و هیچ بلایی سرش نیاید باید ۱۵ میلیارد بفروشد تا پول خودش بعد از دو سال به دستش برسد. سینمای ایران و وزارت ارشاد باید آنقدر سوبسید به تهیه کننده ها بدهد و امکان اکران خارج از ایران را برایشان فراهم کند تا تهیه کننده بگوید حالا که اکران خارج دارم و می‌توانم کارم را به تلویزیون و یا ارگان‌های دیگر بفروشم و سود ‌کنم، چرا نروم از یک هنرپیشه کاربلد چهره و هنرپیشه های قدیمی استفاده کنم. چون فیلم‌های ما اکران خارج از ایران ندارند و فروش آنچنانی هم ندارند، تهیه کننده ها تقریبا مجبورند گاهی از آدم‌هایی استفاده کنند که به جای دستمزد تازه یک پولی هم از آن‌ها بگیرند.

در صفحه اینستاگرام تریبون هنر با ما همراه باشید

تاریخ انتشار :۲۵ شهریور ۱۴۰۰

به کارگردانی بابک صحرایی

افتتاحیه کنسرت نمایش «مرگ با طعم نسکافه» با حضور مسعود کیمیایی برگزار شد

گزارش تصویری در تریبون هنر

کریم امینی به جای مجید مظفری «مرد ایرانی» را می سازد