فیلم بی رویا؛ جسارتی اندازه، نگاهی امیدوار کننده
یادداشت سید محمد کاظمیتریبون هنر _ سید محمد کاظمی: خطر لو رفتن سوژه، اگر “بی رویا” را ندیده اید این یادداشت را نخوانید.
بعضی ها سینما را دوست دارند تا قصّه بشنوند و داستان ببینند. آن هایی که سینمای “قصه گو” را می پسندند و دلشان می خواهد با روایتِ سَرراست مواجه شوند آدم های ساده نگری نیستند. لطفاً به این دسته آدم ها نگوییم “مخاطب عام” چرا که خوب می دانیم استفاده از این صفت یعنی چه!
بعضی ها تجربه های جدید را نیاز اساسی سینما می دانند و معتقدند هر چه عجیب تر به قصّه ها پرداخته شود اتّفاقات بهتری رقم می خورد. این نوع نگاه تنها مختص هنر هفتم نیست. لطفاً به این دسته آدم ها نگوییم “روشن فکر نما” چرا که خوب می دانیم روشن فکر نما یعنی چه!
بعضی ها اصغر فرهادی می پسندند و بعضی ها شهرام مکری. امّا تکلیف آن هایی که هر دو فضا را در حد و اندازه ای کافی می خواهند چیست؟ بی رویا!
فیلم سینمایی “بی رویا” پاسخی مناسب برای عشق سینماهای انعطاف پذیر است! با تماشای این فیلم حسّ متفاوتی به مخاطب انتقال داده می شود که انصافاً جای آن در سینما خالی به نظر می رسد. به هومن سیدی ، آرین وزیر دفتری و سعید سعدی تبریک می گوییم که جسارت به خرج داده اند ، به رویا فکر نکرده اند و “بی رویا” را ساخته اند.
طنّاز طباطبایی یکی از پر چالش ترین نقش های تاریخ سینمای ایران را بازی کرده. صابر ابر از یک حضور نه چندان پررنگ استفاده ی خوبی کرده و شادی کرم رودی نشان داده که می تواند چه استعداد درخشانی در سینما باشد. نام آرین وزیر دفتری را هم اضافه کنید به کارگردان های آینده دار.
در انتهای فیلم توضیحی چند خطی از بیماری اسکیزوفرنی ارائه می شود. نظر شخصی من این است که ای کاش برای توجیه ماجرای یک جسارت ، توضیحی داده نمی شد. اگر از سر اجبار بوده که هیچ! ولی اگر این بخش از ماجرا از روی ترس اتّفاق افتاده باشد ، لطمه ای جدّی به فیلم وارد کرده است. این “فعلاً” نظر شخصی من است!
نویسنده: سید محمد کاظمی
منبع: تریبون هنر
در صفحه اینستاگرام تریبون هنر با ما همراه باشید
تاریخ انتشار :۱۳ بهمن ۱۴۰۰
