Ad


محمد حسین توتونچیان: تحریم کنندگان موسیقی متهم به بی‌انصافی‌اند

تریبون هنر: محمدحسین توتونچیان می‌گوید همه مشاغل در چند ماه گذشته به فعالیتشان ادامه دادند چرا نوبت به موسیقی رسید همه هنرمندان را بی‌شرف نامیدند کاش بدانیم که راه حل مسائل سیاسی سواستفاده از هنر نیست، هنر یک صنعت است و ابزار سیاسی نیست.

محمد حسین توتونچیان از معتبرترین و خوشنام ترین تهیه کننده های عرصه موسیقی است. او در تاز ترین گفت و گویش از وضعیت این روزهای موسیقی گفته است که در ادامه می خوانید

چرا کنسرت‌ها با زانکو کلید خورد؟

اینکه چرا کنسرت‌ها با زانکو شروع شد مربوط به تصمیم تهیه‌کننده زانکو است، آن‌ها خواستند که اول باشند اما به هرحال هرکسی که اول شروع می‌کرد مورد تهاجم قرار می‌گرفت، به هرحال این قضیه باید از یک‌جا شروع می‌شد، از طرف دیگر، هجمه‌های که به سیروان وارد شد، من روی صحبتم با کسانی است که به سیروان خسروی یا هر فرد دیگری که کنسرت برگزار می‌کند هجمه وارد کردند. این افراد را بی‌انصاف خطاب می‌کنم.

چرا چنین اتهامی وارد می‌کنید؟

بازیگران در پلتفرم‌های شبکه نمایش خانگی مشغول بازی هستند، فوتبالیست‌ها روی چمن می‌دوند، کارمندان سرکار می‌روند، معلم‌ها در مدارس هستند، حتی خبرگزاری‌ها هم کار می‌کنند همه مشغول فعالیت هستند. تمامی مشاغل به جز موسیقی، در پنج ماه گذشته، حتی یک روز هم دست از کار نکشیدند، الان همان افرادی که حتی یک روز هم کسب و کارشان را تعطیل نکرده‌اند به جامعه موسیقی که پنج ماه کامل است دست از کار کشیده‌اند می‌گویند بی‌شرف! این همان بی انصافی است که من درباره آن می‌گویم. اگر ما در جستجوی یک جامعه لیبرال و دارای آزادی بیان و آزادی شغل هستیم، چرا این آزادی را برای خودمان قائلیم ولی نوبت به دیگران که می‌رسد برچسب‌های مختلف به آن‌ها می‌زنیم وحقوق اولیه آن‌ها که فعالیت و ارتزاق و کسب روزی است را نادیده می‌گیریم؟ پاسخ آنها این است که مشاغل دیگر جزو اولویت های جامعه هستن ولی شغل شما مهم نیست! فقط یک شغل دیگر در این کشور نام ببرید که همین توقع را از آنها کردید! چه اتفاقی افتاده که همه شغل‌ها مهم هستند به جز موسیقی؟ یعنی کل جهان واجبند ما بی‌خود هستیم؟ آن افرادی که همه مشاغل را مهم می‌دانند اما کار ما را فقط برای سرگرمی و تفریح قلمداد می‌کنند چه کسانی هستند؟مگر نه اینکه عده زیادی از این طریق امرار معاش می‌کنند، آنها انسان نیستند یا با این هزینه های سرسام آور زندگی نمی‌کنند؟ این افراد که شغل ما را فقط سرگرمی می‌دانند با جاهلانی که موسیقی را مطربی می‌دانند، هیچ تفاوتی ندارند.

جشنواره موسیقی فجر کار خود را شروع کرده و خوانندگان مطرحی هم در آن حضور دارند، با این اوضاع چه آینده‌ای در انتظار وضعیت موسیقی ما است؟

اگر مردم ما نگاه منصفانه و عادلانه‌ای داشته باشند و با منطق به مسایل نگاه کنند، موسیقی تنها هنری بوده که هیچگاه به کمک دولتی نیاز نداشته، حمایت هیچ دولتی پشت آن نبوده است. دقیقا برعکس سینما و تئاتر که توانسته از کمک‌های دولتی بهره‌مند شود. موسیقی می‌تواند روی پای خودش بایستد و جریانش را بازتولید کند و جریان‌سازی کند. صنعت موسیقی کشور هیچ کمکی از هیچ نهاد و ارگانی دریافت نکرده، و نخواهد کرد، در حالی که این تفاوت را وزارت ارشاد در تمام دولت‌ها برای کمک به تئاتر و موسیقی قائل بودند. حتی در همین جشنواره هم، بودجه‌ای که وزارت ارشاد به تئاتر فجر و به جشنواره فیلم فجر می‌دهد ده‌ها برابر جشنواره موسیقی است؛ در واقع این موسیقی است که به خودش کمک می‌کند و از محل درآمد کنسرت‌های پاپ، درآمد کنسرت‌های محلی و سنتی و آیینی تامین می‌شود.

در جشنواره موسیقی فجر، علاوه بر گروه های مطرح، گروه‌هایی که فرصت اجرا و هنرنمایی ندارند، مثل موسیقی‌های محلی، مقامی، خاص، بی‌کلام، نواحی و… به اجرا می‌پردازند، اما این موسیقی پاپ است که با حضورش از این دیگر انواع موسیقی حمایت می‌کند. به همین دلیل حضور موسیقی پاپ صرفا به منظور کم‌کردن هزینه های اجرا برای حیات گروه‌های دیگر است. اگر مردم انصاف داشته باشند و خودبرتر بینی نداشته باشند و فکر نکنند که همه حرفه‌ها مهم‌است و موسیقی اهمیت ندارد، اتفاق بهتری رقم می‌خورد.

موسیقی مانند برخی مشاغل دیگر آورده ارزی دارد و افراد بیشماری از این طریق امرار معاش می‌کنند با این حال نمی‌دانم چه شده که ما شدیم تفریح و تفنن، بقیه مشاغل شدند شغل های واجب و حیاتی.

ماکان بند روی صحنه رفت و تمام آهنگ‌هایی که خواند غمگین بود، این روش را می‌توان پیشنهاد داد برای اینکه مخاطب به سالن موسیقی بیاید و تا این اندازه آن را نفی نکند؟

اینکه مردم ما را تحت فشار قرار دهند و ما هم به دنبال آن مجبورشویم یک اتفاق خاصی را رقم بزنیم، این از نظر من زشت و قبیح است. هنر و هنرمند زمانی زنده است که بدون فشار از هر سمتی، راه خودش را طب کند، در غیر اینصورت هنرمند نیست، هنربند می‌شود. راه حل مسائل سیاسی سواستفاده از هنر نیست، هنر یک صنعت است و ابزار سیاسی نیست. اجازه دهیم انسان‌ها آزاد و آزادانه زندگی کنند، کسی را به کاری محکوم نکنیم، افرادی را به اجبار به انتخاب سلیقه خودمان صوق ندهیم، به انسان‌ها اجازه زندگی کردن و حیات داشتن و انتخاب شغل بدهیم، اگر دنبال آزادی هستیم، از خودمان شروع کنیم و به دیگران حق انتخاب مسیر زندگی دهیم. اینکه هنرمندی موافق یا مخالف نظر و نگرش و شیوه سیاسی شما هست یا نیست رو هم به او بسپاریم و به تصمیمش احترام بگذاریم، هنرمند بی شرف نیست، آیا شما می‌دانید شرافت چیست؟

شرافت در انگشتان پیرمرد و جوان و زن و مرد این دیار است که ساز می‌زند و با آن امرار معاش می‌کند نه هزاران هزار اختلاس‌های کوچک و بزرگی که همه هر روز در قوط و معاش خود داریم و سکوت می‌کنیم.

 

گفت و گو از مهسا بهادری

 

بیشتر بخوانید:

محمد حسین توتونچیان: استادیوم آزادی را بدهند قول می دهم «سی صد» را یک شب رایگان برگزار می کنم

توتونچیان؛ تهیه کننده کنسرت نمایش «سی‌صد» به حواشی و انتقادات پاسخ داد

در صفحه اینستاگرام تریبون هنر با ما همراه باشید

تاریخ انتشار :۲۸ بهمن ۱۴۰۱

برچسب‌ها:,
مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام




یادداشت آرشیو

  • ملکه اشکها؛ سریالی که این روزها در کره طوفان به پا کرده است

    تریبون هنر: قسمت پایانی سریال «ملکه اشکها» که حدود ۱۰ روز قبل پخش شد، با ۲۴.۸ درصد بیننده در سراسر کره و ۲۸.۳ درصد بیننده در سئول، یک رکورد فوق‌العاده از خود به جا گذاشت. این سریال با روایت خلاقانه، بازی‌های نیرومند و ترکیب دلپذیری که از انواع ژانرها و […]

  • با رکوردداران کنسرت موسیقی در سال ۱۴۰۲ آشنا شوید

    تریبون هنر: هنوز یک‌ماه از سال جدید نگذشته که قیمت بلیت‌های موسیقی ۱۰۰هزار تومان گران‌تر شده و بلیت کنسرت‌ها نزدیک به ۹۰۰هزار تومان به‌خصوص در کنسرت‌های پاپ دیده می‌شود. در دیگر شهرها هم قیمت بلیت‌ها تا سقف ۶۰۰هزار تومان به فروش می‌رسد که سقف قیمت در سال گذشته به ۵۰۰هزار […]

  • رضا داودنژاد، «مصائب شیرین»، کات!

    تریبون هنر: مخابره خبر درگذشت رضا داودنژاد در شامگاه ۱۳ فروردین ماه در حالی که چند سال قبل در چنین روزی خبر درگذشت جمشید مشایخی را مخابره کردیم، آنقدر سخت بود که برای انتشارش تامل کردیم، به چند نفر زنگ زدیم، فکر می‌کردیم دروغ ۱۳ فروردین ماه است اما گویا […]

  • ماجرای یک پرونده‌ رازآلود در «بی‌بدن»/ قصه دختری که جنازه ندارد

    تریبون هنر: فیلم «بی‌بدن» اولین تجربه سینمایی مرتضی علیزاده به نویسندگی کاظم دانشی است که به موضوع جنجالی قتل یک دختر و ماجراهای پس از آن در روایتی مشابه فیلم «علفزار» می‌پردازد. در قالب سلسله گزارش‌هایی با عنوان «پیشنهاد نوروزی خبرگزاری مهر» به مخاطبان سینما» به معرفی فیلم‌های اکران نوروزی […]

  • کدام فیلم ها در سینمای ۱۴۰۲ توقعات را برآورده نکرده؟

    تریبون هنر: ایرنا نوشت: سال ۱۴۰۲ سالی غیرقابل پیش‌بینی برای گیشه سینماها بود. سالی که اخبار فروش ۱۰۰۰میلیاردی تمام سینما را گرفته بود و در این بین فیلم‌هایی آمدند و رفتند که هیچ‌کس متوجه آن‌ها نشد. از دومین فیلم کارگردان فسیل گرفته تا کمدی ویلای ساحلی که توقع‌ها را نسبت […]

Ad
Ad
Ad
Ad

پربازدید ترین ها