Ad


نقد فیلم چرچیل به قلم بابک صحرایی

اگه می تونستم خودمو ترک می کردم

دروغی که در روایت تاریخ پنهان مانده

تریبون هنر _ بابک صحرایی: چرچیل به کارگردانی جاناتان تپلیتسکی تصویر تازه ای از این سیاستمدار عجیب نشان می دهد. چرچیل در ایران یک نماد و استعاره ای منفی از زیرکی همراه با نیرنگ است و اسمش چندین دهه است که در فرهنگ ایران تبدیل به یک صفت شده و هنوز هم در فرهنگ عامه خیلی وقت ها به کسی که چنین خصوصیاتی دارد صفت چرچیل را اطلاق می کنند. بسیاری از مردم نمی دانند وینستون چرچیل، نویسنده بزرگی بوده، در سال ۱۹۵۳ جایزه نوبل ادبی را برای فصاحت بیانش در دفاع از آرمان های انسانی دریافت کرده و در نوامبر ۲۰۰۲، یعنی ۳۸ سال بعد مرگش از سوی جوانان انگلیس به عنوان بزرگ ترین بریتانیایی تمام تاریخ انتخاب شده است

فیلم چرچیل بخش ناگفته ای از زندگی این سیاستمدار را نشان می دهد. آنجا که در حمله معروف متفقین در ژوتن ۱۹۴۴ به نرماندی برای آزادی فرانسه، چرچیل به مخالفت با آیزنهاور برمی خیزد. اگرچه در تاریخ روایت شده که چرچیل یعنی انگلیس، هم پیمان آیزنهاور یعنی امریکا برای حمله به نرماندی بوده اما حقیقت چیز دیگری است. چرچیل این حمله که به عملیات اورلرد معروف است را بزرگ ترین اشتباه متفقین می دانسته. عملیاتی که تبدیل به بزرگ ترین نبرد آبی خاکی تاریخ می شود و پیروزی بزرگی را نصیب متفقین می کند و آغازگر ضعف و در نهایت شکست هیتلر می شود و تمام پیش بینی های چرچیل غلط از آب در می آید

فیلم چرچیل در ظاهر روایت ۷۶ ساعت مانده به عملیات اورلرد است اما در ژرفای خود،  غلبه دروغ سیاست بر حقیقت را نشان می دهد. چرچیل در اوج استیصال و درماندگی و کنار گذاشته شدن از این عملیات توسط آیزنهاور و حمایت نشدن از طرف پادشاه انگلستان، یکی از معروف ترین سخنرانی های تاریخ را انجام می دهد و به دروغ، مردمش را برای شرکت در جنگی که محکوم به شکست می داند، تشویق و تهییج می کند. اینجاست که فیلم چرچیل، تصویری تلخ اما حقیقی از دروغ جاری در سیاست نشان می دهد.  سربازانی که در ژوئن ۱۹۴۴ تحت تاثیر سخنرانی تاثیرگذار چرچیل مقابل گلوله و بمب و آتش ارتش نازی قرار گرفتند و کشته شدند، نمی دانستند که چرچیل با اعتقاد بر شکست این عملیات، آنها را به سمت مرگ راهی می کند. عملیات اورلرد اگرچه طبق برنامه ریزی آیزنهاور به پیروزی رسید، اما پیش بینی چرچیل بر این بوده که با حدود ۲۵۰ هزار کشته، شکست بزرگی برای متفقین خواهد بود. با این وجود با باوری عجیب، به مردمش دروغ می گوید. دروغی که در روایت تاریخ، پنهان می ماند

چرچیل در بخشی از فیلم به همسرش می گوید: «اگه می تونستم خودمو ترک می کردم». مردی که هنوز برای مردمش سمبل شجاعت و درایت و هوشمندی است. سیاستمداری که بخش مهمی از تاریخ را به خود اختصاص داده اما در جهان خصوصی اش از آنچه که بوده گاهی به مرز بیزاری می رسیده. فیلم چرچیل با بازی درخشان برایان کاکس، تصویری جالب و نادیده ای از چنین چرچیلی را به زیبایی نشان می دهد

تاریخ انتشار :۷ آذر ۱۳۹۶

مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام


*

code



یادداشت آرشیو

  • مسعود فراستی
    خانم ها، آقایان! نظرشماچیست؟
    آیا فراستی عاشق شده است؟
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر: پدیده ی عجیبی ست این عشق.ماجرای غریبی ست این عشق.فقط عشق می تواند سیاه ترین صحنه های زندگی و مقوّا ترین آدم های اجتماع را تبدیل به بهترین پلان ها و “درآمده ترین” شخصیّت ها کند‌. خانم ها، آقایان ! ما مسعود فراستی را خوب می شناختیم.او نوازنده […]

  • مردی بدون سایه

    تریبون هنر: علیرضا رئیسیان جزو فیلمساز های محترم سینمای ما به حساب می آید.او اعتبار و جایگاه ویژه ای را برای خودش در سینما پیدا کرده.در فیلم هایش تلاش می کند که هم الگوهای صحیح سینما را در نظر بگیرد و هم توجه مخاطب را جلب کند.به همین خاطر است […]

  • طلا

    تریبون هنر: “طلا” اصلاً فیلم بدی نیست.لازم دانستم یادداشت خودم را با این جمله شروع کنم تا همین اول کار ، جمله ی آخر را گفته باشم.ولی باز هم پای انتظارات برآورده نشده ی ما از یک کارگردان خوش سابقه به میان می آید. کارگردانی که “نفس عمیق” و “دربند” […]

  • زهرمار
    زهرمار؛ چیزی نزدیک به هیچ
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر: مگر می شود از جواد رضویان توقّع فیلمی غیر از ژانر کمدی را داشت؟ بدون استثنا تمام کسانی که آماده می شدند تا”زهرمار” را تماشا کنند ، منتظر اثری کمدی و البته خارج از قالب جشنواره بودند.انتظار دوم به صورت کامل برآورده شد.یعنی “زهر مار” به هیچ عنوان […]

  • مسخره باز
    مرور فیلم های جشنواره فجر
    مسخره باز؛ غیر قابل مقایسه به اتّهام سورئالیسم
    به قلم سیدمحمد کاظمی

    تریبون هنر _ سیدمحمد کاظمی: کار خیلی سختی ست که “مسخره باز” را در کنار دیگر آثار سینمایی ایران قرار داده و بخواهیم به مقایسه بپردازیم.”مسخره باز” کاملاً متفاوت از آثار دیگری ست که در سینمای داخلی مان می بینیم؛ هرچند شبیه به آن را بارها در هالیوود شاهد بوده […]

Ad
Ad
Ad
Ad