درخت گردو و پیمانی که درد را بازی می کند
یادداشت سید محمد کاظمیتریبون هنر: درخت گردو را برای دفعه اول در جشنواره سال ۹۸ دیدم.چند روز قبل از اعلام شیوع کرونا در ایران! راستش را بخواهید به قدری درگیرِ احساسات اثر شدم که جنبه ی سینمایی آن در ذهنم مورد قضاوت قرار نگرفت. فقط یادم هست که درباره اش نوشتم: درخت گردو از نظر سینمایی “شاهکار” نیست!
چند روز پیش برای بار دوم فیلم مهدویان را در سینما دیدم. خیلی جالب است! این بار رفتم که فقط غصّه بخورم امّا جنبه های سینمایی اش کمی اذیّتم کرد.مهدویان فیلم خوبی ساخته ولی به راحتی می توانست خیلی بهتر از “خوب” عمل کند.بگذریم…نقد فیلم بماند برای یادداشتی دیگر و زمانی که نسخه ویدیویی اش منتشر شد.
حتماً در رابطه با درخشش پیمان معادی در “درخت گردو” زیاد شنیده اید. به هر حال او برای این بازی جایزه هم گرفت. نمی خواهم حرف های تکراری بزنم ولی این را هم نمی توانم تکرار نکنم که معادی در “درخت گردو” شاهکار است! راستش او را بازیگر خیلی خوبی می دانستم ولی فکر نمی کردم تا به این اندازه پتانسیل و توانایی داشته باشد.
بازیگرِ “خوب” بودن یک طرف داستان است ، بازیگر “مهم” بودن یک طرفِ دیگر! معادی حتّی علیرغم تجربه های بین المللی اش ، اگر تا به حال فقط یک بازیگر “خوب” در سینمای ما بود ، بعد از “درخت گردو” تبدیل به هنرمندی “مهم” شده. او را فقط باید در این فیلم تماشا کنید و ببینید که چگونه آخرِ “درد” را بازی می کند.
نویسنده: سید محمد کاظمی
منبع: تریبون هنر
در صفحه اینستاگرام تریبون هنر با ما همراه باشید
تاریخ انتشار :۵ مهر ۱۴۰۰
