شادروان ؛ فیلمی بی ادّعا و قابل قبول
یادداشت سید محمد کاظمیتریبون هنر _ سید محمد کاظمی: نمی دانم چرا قبل از تماشای “شادروان” همان حسّی را داشتم که بعد از تماشایش نیز دچارش شدم.فیلمی بی ادّعا و به اندازه. فیلمی جمع و جور و بدون هیاهو ولی کامل و قابل قبول. سینما یعنی هنر و سرگرمی.”شادروان” فیلمی ست که هنرمندانه ، مخاطب را سرگرم می کند.
فیلم به اندازه شیرین و به اندازه تلخ است. خوب می خنداند ولی گاهی دلمان را هم می سوزاند.
عاشقانه ای در حاشیه ماجرا روایت شده که هر چه به پایان فیلم نزدیک می شویم پر رنگ تر می شود. عاشقانه ای کمی نا متعارف ولی به اندازه. شاید اگر حسین نمازی اینقدر حواسش جمع نبود ، این بخش از ماجرا می توانست مثل عنصری خرابکار عمل کرده و بازی را به هم بزند.
از حسین نمازی می توان به عنوان کارگردانی باهوش یاد کرد.از او می توان انتظار داشت که فیلم های جمع و جور و به اندازه بسازد و تا سال ها به سرگرمی ما اهمیّت قائل شود.
جدا از اینکه مسعود فراستی را دوست داشته باشیم یا نه ، انصافاً یک جمله ی معروف از او در رابطه با فیلم “شادروان” خیلی به کار می آید. به قولِ فراستی “شادروان” فیلمی ست که اندازه ی دهان خودش را می داند و به همان میزان حرف می زند. نه ادا و اطوار دارد و نه در سهم خواهی های رایج جشنواره ای ، ادّعای خاصی را مطرح می کند.
نویسنده: سید محمد کاظمی
منبع: تریبون هنر
در صفحه اینستاگرام تریبون هنر با ما همراه باشید
تاریخ انتشار :۱۷ بهمن ۱۴۰۰
