شروین حاجی‌پور بازیگر شد: تکرار موفقیت یا ادامه حواشی؟
تریبون هنر: نام شروین حاجی‌پور برای همیشه با ترانه «برای» و خیزش «زن، زندگی، آزادی» گره خورده است؛ همان تک‌آهنگ که او را یک‌شبه از یک خواننده گمنام به برنده جایزه گرمی و نماد اعتراضات تبدیل کرد. اما این ره صدساله، پس از آن شب تاریخی هرگز تکرار نشد. او در ادامه مسیر، با موجی از فرازونشیب‌های پرهزینه روبه‌رو شد: بازداشت و حبس، انتشار ویدئویی بعد از آزادی که در آن اعلام کرد برنامه‌های تازه اش به زودی آغاز می‌شوند و هرکس کاری دارد با مدیربرنامه‌اش تماس بگیرد، و سپس علنی‌شدن رابطه عاطفی‌اش با ترلان پروانه که ابعاد حاشیه‌ای تازه‌ای به کارنامه‌اش افزود.
حضور شروین حاجی‌پور در عرصه سینما نیز با خواندن تیتراژ انیمیشن «پسر دلفینی» کلید خورد؛ اتفاقی که موفقیتی برایش در بین مخاطبانش رقم نزد و حواشی ممنوعیت ورود او به مراسم اکران فیلم، به نمادی از طردشدگی دوگانه (هم از سوی حاکمیت و هم از سوی بخشی از مخاطبان) بدل شد. اوج تناقض‌ها اما سال گذشته رقم خورد، وقتی آلبوم «واقعی» را با مجوز وزارت ارشاد منتشر کرد و خبر از کنسرت‌های داخلی داد؛ اقدامی که با هجمه سنگین طرفداران پیشین‌اش مواجه شد و او را به عقب‌نشینی از آرمان‌های نمادین‌اش متهم کردند.
حالا شروین حاجی‌پور با ورود به فیلم «بن‌سای» به کارگردانی علی بهراد، پای در عرصه هنری تازه‌ای از هنر گذاشته است. شروین در این فیلم با بازیگرهایی همچون پیمان معادی، پریناز ایردیار و ستاره پسیانی هم‌بازی است و همین مساله، عیار استعداد او در باریگری را محک خواد زد.
با این وجود، نباید از این نکته غافل شد که ذات موفقیت شروین، وابسته به «بزنگاه» تاریخی و هم‌زمانی منحصربه‌فرد او با کنش اجتماعی بود، نه توانمندی محض هنری. اکنون که او در ذهن بخشی از افکارعمومی به چهره‌ای متناقض با رفتاری «فرصت‌طلبانه» یا «مجبور به مماشات» بدل شده، ورود به سینما امکان دارد صرفاً به انباشتی از حواشی تازه دامن بزند
چراکه مخاطب امروز، او را نه به‌عنوان یک بازیگر، که به‌مثابه سوژه‌ای جنجالی در ادامه همان کشمکش‌های حل‌نشده قبلی می‌بیند و ورود به عرصه بازیگری بیش از آنکه گشایشی در کارنامه‌اش باشد، صرفاً به خوراکی زودگذر برای تیترهای جنجالی تبدیل شود و تأثیر چندانی بر جایگاه هنری‌اش نگذارد
اما در کنار همه این حاشیه‌ها، نباید از این احتمال غافل شد که ورود به عرصه بازیگری، اگر با انتخاب نقشی متناسب و تمرکز بر توانایی‌های او همراه باشد، می‌تواند غافلگیری‌ای مثبت رقم بزند.
افزون بر این، او قطعاً برای فیلم «بن‌سای» دست‌کم یک قطعه موسیقایی هم اجرا خواهد کرد و با توجه به شناخته‌شدگی صدایش، این آهنگ‌ها – صرف‌نظر از کیفیت فیلم – می‌توانند به گوش مخاطبان برسند و حتی تبدیل به یکی از نقاط قوت اثر شوند. هرچند همه این‌ها در حد احتمالی است که به انتخاب‌های آینده او بستگی دارد.
تجربه تاریخی نشان می‌دهد که مسیر پایدار برای هنرمندی مثل شروین، نه در تکرار شعارزدگی‌های گذشته و نه در مماشات محض، بلکه در «تفکیک عرصه‌ها» و «اولویت‌دهی به کیفیت اثر» نهفته است. او اگر بتواند بازیگری را جدی بگیرد، نقش‌هایی برگزیند که با بافت شخصیتی‌اش همخوانی دارد، و همزمان موسیقی را بدون التهاب‌های سیاسیِ غیرضروری ادامه دهد – یعنی به‌جای تکیه بر جایگاه نمادینِ یک‌شبه، بر تکمیل مهارت‌های هنری‌اش متمرکز شود – این‌بار شاید بتواند از پسِ آن ره صدساله‌ای که یک‌بار پیمود، این‌بار با گام‌هایی محکم‌تر و ماندگارتر عبور کند. موفقیت واقعی در انتظار کسی است که از حاشیه فاصله بگیرد و به متن هنر بازگرد
منبع: تریبون هنر
در صفحه اینستاگرام تریبون هنر با ما همراه باشید
تاریخ انتشار :۲ تیر ۱۴۰۵
