تریبون هنر: لباس معروف به لیتل بلک درس (Little Black Dress) یا همان لباس مشکیِ ساده و مینیمال، بیش از هفتاد سال است که در سینما و مد، حضوری بی‌نظیر دارد. این لباس که در ابتدا توسط کوکو شانل به عنوان نمادی از آزادی و سادگی معرفی شد، با ورود به هالیوود، به یکی از اصلی‌ترین ابزارهای شخصیت‌پردازی بازیگران زن تبدیل گشت

چرا این لباس هرگز قدیمی نمی‌شود؟

یک: سادگی و همه‌کارگی: این لباس در هر موقعیتی (از فرش قرمز تا یک صحنه‌ی روزمره) قابل استفاده است و به راحتی با اکسسوری‌های مختلف تغییر هویت می‌دهد.

دو: تأکید بر بازیگری، نه لباس
کارگردانان کلاسیک (مثل هیچکاک و بیلی وایلدر) از این لباس برای معطوف کردن توجه به چهره، نگاه و بیان بازیگر استفاده می‌کردند

کوکو شانل در سال ۱۹۲۶ طرحی از یک لباس مشکی ساده و کوتاه را در مجله‌ی «هارپرز بازار» منتشر کرد. این لباس که با الهام از لباس‌های راحت و مینیمال دوران جنگ جهانی اول طراحی شده بود، به عنوان «فورد مد روز» معرفی شد؛ چون ساده، ارزان و در دسترس بود و می‌توانست جایگزین لباس‌های پرزرق‌وبرق آن دوران شود

رواج و ماندگاری سینمایی و اوج جهانی با صبحانه در تیفانی
اگرچه شانل این لباس را طراحی کرد، اما آدری هیپورن با بازی در فیلم «صبحانه در تیفانی» در سال ۱۹۶۱ و پوشیدن یک «لیتل بلک درِس» از جنس ساتن، که توسط هوبرت دو ژیوانشی طراحی شده بود، این لباس را به یک نماد جهانی تبدیل کرد. این طراحی به قدری تأثیرگذار بود که امروز به عنوان یکی از مشهورترین لباس‌های تاریخ سینما شناخته می‌شود
اگرچه پیش از آن مرلین مونرو نیز با پوشیدن لباسی از طرح های لیتل بلک درس در بعضی‌ها داغشو دوست دارند‌ به شهرت این لباس کمک کرده بوده

بریژیت باردو و جسارت زنانه

بریژیت باردو، بازیگر و نماد سینمای فرانسه در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ با سبکی جسورانه و آزاد، تصویری تازه از زن اروپایی ارائه داد. او اگرچه مبدع یا رواج‌دهندهٔ «لیتل بلک درِس» نبود، اما پوشیدن این لباس با طراحی‌های ساده، یقه‌های عمیق و برش‌های جسورانه، به تثبیت این پوشش به عنوان نمادی از استقلال و جسارت زنانه در سینمای اروپا کمک کرد

برخلاف هالیوود که این لباس را با ظرافت و شکوه سلطنتی (مثل الیزابت تیلور) یا مینیمالیسم شیک (مثل آدری هیپورن) همراه کرده بود، بریژیت باردو آن را با حالتی خودجوش، طبیعی و حتی سرکش به نمایش گذاشت. او در فیلم‌هایی مثل «و خدا زن را آفرید» (۱۹۵۶) و عکس‌های معروفش در کنار ساحل، با لباس مشکیِ ساده، این پیام را منتقل کرد که «لیتل بلک درِس» می‌تواند لباس یک زن مدرن، آزاد و غیروابسته به قواعد سخت‌گیرانهٔ مد باشد

لیتل بلک درس، راوی خاموش سینما

در کل «لیتل بلک درِس» هیچ‌وقت فقط یک لباس نبوده؛ او یک راوی خاموشِ سینماست. از روزی که کوکو شانل طرحش را کشید، تا روزی که آدری هیپورن با آن تاریخ‌ساز شد، این لباس مشکیِ ساده همیشه در کنار شخصیت‌ها بوده؛ گاهی برای گفتن از ظرافت، گاهی برای فریاد زدنِ استقلال، و گاهی برای نمایش پیچیدگی‌های یک زن

و امروز، در سینمای مدرن، این روایت همچنان ادامه دارد. مارگو رابی در «گرگ وال استریت» با همان لباس مشکیِ کوتاه و جسورانه‌اش، یادآور همان زنِ آزادی است که بریژیت باردو سال‌ها پیش معرفی کرد. آنا د آرماس در «جیمز باند» با همان مینیمالیسمِ آدری هیپورن، نشان می‌دهد که «لیتل بلک درِس» هنوز هم می‌تواند رمزآلود، قدرتمند و مدرن باشد

این لباس، فقط یک انتخاب مد نیست؛ یک بیانیه‌ی سینمایی است که هفتاد سال است دارد از زن‌هایی می گوید که نه با حرف، که با سادگی‌شان تاریخ ساز شدند.
سادگی، نهایی‌ترین فرم پیچیدگی است

در صفحه اینستاگرام تریبون هنر با ما همراه باشید

تاریخ انتشار :۲ تیر ۱۴۰۵

باربن هایمر؛ موفقیت هم زمان باربی و اوپنهایمر و طراحی های جالب

در تریبون هنر ببینید

هفتاد سالگی مرلین مونرو، جیمز دین، بروسلی و مایکل جکسون به لطف هوش مصنوعی

در تریبون هنر ببینید