Ad


درباره مهناز افشار: مواضع سیاسی یا سطح بازیگری

یادداشتی از حسین لامعی

تریبون هنر _ حسین لامعی: یک: نوشتن از مهناز افشار، کار آسانی نیست. بازیگری که همه‌ی حواشی و اتفاقاتِ این یک ساله‌اش، باعث شده امروز کمتر از هرچیز، به «بازیگری» ِ او توجه شود. نکته اما این است که ما می‌توانیم مواضع سیاسی اجتماعی افشار را بپسندیم یا نپسندیم؛ می‌توانیم توییت‌هایش را دوست داشته باشیم یا نداشته باشیم؛ می‌توانیم اظهارنظرهایش درباره‌ی مسائل روز را درست بدانیم یا نه؛ و می‌توانیم درباره‌ی حضورش به عنوان داورِ «پرشین گات‌تلنت» و برگشتن یا برنگشتن‌اش به ایران و ده‌ها مسئله‌ی دیگر، هر نظری بدهیم؛ اما نباید فراموش کرد که مهناز افشار قبل از هرچیز، و بیش از هرچیز، یک «بازیگر» است؛ و ما در این متن بی‌توجه به حواشی، قرار است پیرامون «مهنازِ افشارِ بازیگر» حرف بزنیم؛ «مهنازِ افشارِ داخلِ سینما».

 

دو: مهناز افشار هرچه پیش آمد، بازیگر بهتری شد. او که روزگاری در عرصه‌ی بازیگری جدی گرفته نمیشد، از جایی به بعد، آگاهانه از بازی در فیلم‌های مُدِ روز و تین‌اِیجر فاصله گرفت و با دقت در انتخاب نقش‌هایش، در آثار مهم‌تر و جدی‌تری حضور یافت. به فیلم‌های او از سال ۸۸ تا ۹۸ نگاه کنید؛ برخلاف اکثرِ همکارانش، به ندرت اثر مبتذلی در آن‌ها دیده میشود. آثار افشار در این دهه، جدا از سلیقه‌ی شخصی، اکثرا جدی‌اند و قابل بحث؛ و بازی او در این آثار، پخته‌تر و جلوتر از گذشته‌‌ی او.

 

سه: افشار در سال ۹۸ با «آشفتگیِ» جیرانی، «قسمِ» تنابنده و «شاه‌کشِ» امیرخانی، همچنان به مسیر تکامل خود در عرصه‌ی بازیگری ادامه داد‌ و پیشرفت‌اش قابل ملاحظه بود و تلاش‌اش برای «درآوردن» و باورپذیر کردنِ نقش‌ها، چشم‌گیر. او در «آشفتگی»، در نقش زنی اغواگر و در یک میزانسنِ سخت و پیچیده، با فاصله بهتر از دیگر بازیگران است و در «قسم»، در نقش زنی تحتِ فشار و رنج‌کشیده، از بهترین نقش‌آفرینی‌های او را شاهدیم‌. افشار حتی در «شاه‌کش»، سطح قابل قبولی دارد و بالاتر از کلّیتِ فیلم می‌ایستد. نکته‌ی قابل ذکر آنکه افشار اساسا بازیگری است که دوربین دوستش دارد و حضور و استایل و لحن و بازی‌اش مقابل دوربین، هیچ‌گاه مخاطب را پس نمی‌زند.

 

چهار: مهناز افشار حالا درست در نقطه‌ایی است که می‌تواند اتفاقات بزرگی را در زندگی حرفه‌ای-سینمایی‌اش رقم بزند و به همین دلیل ما امیدوار به پایانِ همه‌ی این اتفاقات و حواشی هستیم و چشم‌انتظارِ بازگشت دوباره‌اش مقابل دوربین سینما. همان‌جایی که به آن تعلق دارد.

تاریخ انتشار :۲۷ اسفند ۱۳۹۸

برچسب‌ها:
مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام




یادداشت آرشیو

  • داریوش رفیعی؛ 64 سال پس از مرگ در اوج جوانی

    تریبون هنر: ۶۴ سال از درگذشت داریوش رفیعی، خواننده جوانمرگ موسیقی ایران گذشت. او در اوج شهرت به دلیل اعتیاد و تزریق آمپول کزار درگذشت. داریوش رفیعی در روز ۴ دی ۱۳۰۶، در بم به دنیا آمد. وی فرزند لطفعلی رفیعی، نماینده مردم بم در مجلس شورای ملی بود. پس […]

  • مشخصات کامل ۲۴ فیلم «سودای سیمرغ» در جشنواره فیلم فجر

    تریبون هنر: ۲۴ فیلم بخش سودای سیمرغ جشنواره فجر چهل‌ویکم در حالی اعلام شدند که برخلاف سال‌های قبل تاکنون خبرهای چندانی از آن‌ها منتشر نشده است. به گزارش تریبون هنر،در چند وقت اخیر پیش‌بینی‌هایی درباره فیلم‌ها و کارگردان‌هایی که ممکن است در جشنواره امسال حضور داشته باشند منتشر می‌شد اما […]

  • یادداشت «بابک صحرایی» به بهانه تولد فروغ فرخزاد
    جامعه ای که به صورت تاریخی زن را نمی شناسد
    یادداشت «بابک صحرایی» به بهانه تولد فروغ فرخزاد

    تریبون هنر _ بابک صحرایی: شعر فروغ فرخزاد، «فریاد تنهایی» برای رسیدن به «رهایی» است. با پشتوانه ای غنی از اندیشمندی. او از محدودیت، چه در خانه و چه در جامعه، منزجر است و همین انزجار، بال پروازش می شود. او از استبداد خانه پدری، روزمره گی کنار همسری که […]

  • خبرگزاری ایرنا: دفتر موسیقی و ارشاد می خواهند که کنسرت ها شروع بشوند

    تریبون هنر: خبرگزاری ایرنا نوشت: خوانندگان پاپ درحالی این روزها برای اجرای کنسرت، دچار یک تحریم ناخواسته شده‌اند که در این سکون، هیچ عایدی نصیب آنها و مردمی که به شادی نیاز دارند، نمی‌شود. ایران، هم‌اکنون ۱۰۰ روز است که از برگزاری کنسرت موسیقی بی‌بهره است. ۲ ماه از این […]

  • پاسخ وکیل اصغر فرهادی به اتهامات ایندی‌وایر

    تریبون هنر: وکیل اصغر فرهادی با اشاره به مطالب اخیری که درباره این فیلم‌ساز در «نیویورکر» مطرح شده، گفت: ریچل اویو تقریباً تمام توضیحات و اسنادی را که اصغر فرهادی و افرادی دیگر پیرامون ادعاهای مطرح شده در مقاله به او داده شده را نادیده گرفته و حذف کرده است. […]

Ad
Ad
Ad
Ad
Ad