Ad


درباره مهناز افشار: مواضع سیاسی یا سطح بازیگری

یادداشتی از حسین لامعی

تریبون هنر _ حسین لامعی: یک: نوشتن از مهناز افشار، کار آسانی نیست. بازیگری که همه‌ی حواشی و اتفاقاتِ این یک ساله‌اش، باعث شده امروز کمتر از هرچیز، به «بازیگری» ِ او توجه شود. نکته اما این است که ما می‌توانیم مواضع سیاسی اجتماعی افشار را بپسندیم یا نپسندیم؛ می‌توانیم توییت‌هایش را دوست داشته باشیم یا نداشته باشیم؛ می‌توانیم اظهارنظرهایش درباره‌ی مسائل روز را درست بدانیم یا نه؛ و می‌توانیم درباره‌ی حضورش به عنوان داورِ «پرشین گات‌تلنت» و برگشتن یا برنگشتن‌اش به ایران و ده‌ها مسئله‌ی دیگر، هر نظری بدهیم؛ اما نباید فراموش کرد که مهناز افشار قبل از هرچیز، و بیش از هرچیز، یک «بازیگر» است؛ و ما در این متن بی‌توجه به حواشی، قرار است پیرامون «مهنازِ افشارِ بازیگر» حرف بزنیم؛ «مهنازِ افشارِ داخلِ سینما».

 

دو: مهناز افشار هرچه پیش آمد، بازیگر بهتری شد. او که روزگاری در عرصه‌ی بازیگری جدی گرفته نمیشد، از جایی به بعد، آگاهانه از بازی در فیلم‌های مُدِ روز و تین‌اِیجر فاصله گرفت و با دقت در انتخاب نقش‌هایش، در آثار مهم‌تر و جدی‌تری حضور یافت. به فیلم‌های او از سال ۸۸ تا ۹۸ نگاه کنید؛ برخلاف اکثرِ همکارانش، به ندرت اثر مبتذلی در آن‌ها دیده میشود. آثار افشار در این دهه، جدا از سلیقه‌ی شخصی، اکثرا جدی‌اند و قابل بحث؛ و بازی او در این آثار، پخته‌تر و جلوتر از گذشته‌‌ی او.

 

سه: افشار در سال ۹۸ با «آشفتگیِ» جیرانی، «قسمِ» تنابنده و «شاه‌کشِ» امیرخانی، همچنان به مسیر تکامل خود در عرصه‌ی بازیگری ادامه داد‌ و پیشرفت‌اش قابل ملاحظه بود و تلاش‌اش برای «درآوردن» و باورپذیر کردنِ نقش‌ها، چشم‌گیر. او در «آشفتگی»، در نقش زنی اغواگر و در یک میزانسنِ سخت و پیچیده، با فاصله بهتر از دیگر بازیگران است و در «قسم»، در نقش زنی تحتِ فشار و رنج‌کشیده، از بهترین نقش‌آفرینی‌های او را شاهدیم‌. افشار حتی در «شاه‌کش»، سطح قابل قبولی دارد و بالاتر از کلّیتِ فیلم می‌ایستد. نکته‌ی قابل ذکر آنکه افشار اساسا بازیگری است که دوربین دوستش دارد و حضور و استایل و لحن و بازی‌اش مقابل دوربین، هیچ‌گاه مخاطب را پس نمی‌زند.

 

چهار: مهناز افشار حالا درست در نقطه‌ایی است که می‌تواند اتفاقات بزرگی را در زندگی حرفه‌ای-سینمایی‌اش رقم بزند و به همین دلیل ما امیدوار به پایانِ همه‌ی این اتفاقات و حواشی هستیم و چشم‌انتظارِ بازگشت دوباره‌اش مقابل دوربین سینما. همان‌جایی که به آن تعلق دارد.

تاریخ انتشار :۲۷ اسفند ۱۳۹۸

برچسب‌ها:
مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام




یادداشت آرشیو

  • چهلمین جشنواره فیلم فجر

    تریبون هنر:‌مهرداد بخشی:‌ ترکیب هیئت داوران چهلمین جشنواره فیلم فجر، پنج روز مانده به آغاز جشنواره معرفی شدند. همانطور که انتظار می‌رفت داوران این دوره از جشنواره که به نوعی دوران بلوغ آن حساب می‌شود، افرادی هستند که صورت سینمایی آشنایی دارند و خود کارنامه آنها نشان‌دهنده نوعی پختگی است. […]

  • نقد شب یلدا به قام بابک صحرایی با باری محمدرضا فروتن

    تریبون هنر _ بابک صحرایی: موسیقی از شناسه های مهم سینمای کیومرث پوراحمد است. مروری بر فیلم های او نشاندهنده توجه همیشگی این کارگردان به موسیقی متن و گهگاه ترانه است. او در تمام سال های فیلمسازی اش از موسیقی به عنوان عنصری کارآمد و اثرگذار استفاده کرده و شناخت […]

  • راز سانتاویتوریا با بازی آنتونی کوئین

    تریبون هنر _ بابک صحرایی: راز سانتاویتوریا فیلم سرخوشانه و خوبی است که زیاد دیده نشده و قدر ندیده. فیلمی به کارگردانی استنلی کرامر و بازی بسیار زیبای آنتونی کوئین. فیلم داستان واقعی مردم شهری در ایتالیا به اسم سانتا ویتوریا است که شغل اصلی شان تولید شراب است و […]

  • الناز شاکردوست

    تریبون هنر: الناز شاکردوست معتقد است:هنرمند از لحظه‌ای که به خلق اثر می‌اندیشد، چه بخواهد و چه نخواهد مخاطبی در ذهن دارد. به گزارش تریبون هنر به نقل از روابط عمومی چهاردهمین جشن بزرگ منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران، الناز شاکردوست بازیگر و برنده تندیس بهترین بازیگر نقش اول زن […]

  • جای خالی نود
    سیر نزولی صدا و سیما
    جای خالی نود
    یادداشت سید محمد کاظمی

    تریبون هنر _ سید محمد کاظمی: سیر نزولی رسانه ی ملّی سال هاست که به جریان افتاده و آسیب های اغلب خود خواسته ی مسئولین تلویزیون، در طول این سال ها همواره جدّی تر از تلاش هایی بوده که برای نجات از یک “منجلاب” باید صورت بگیرد. بله! بی انصافی […]

Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad