Ad

شعارزدگی و تکرار کلیشه ها

یهودا و مسیح سیاه به کارگردانی شاکا کینگ / یادداشت بابک صحرایی

تریبون هنر: فیلم «یهودا و مسیح سیاه» به کارگردانی شاکا کینگ با تمام تبلیغات و تحسین های پشت سرش فیلمی به شدت معمولی و شعارزده است. فساد پلیس و سیستم قضایی امریکا و ستم نژادی، بهانه ساخت فیلم های زیادی در امریکا بوده اند. از کشتن مرغ مقلد (رابرت مالیگن ۱۹۶۲)، مالکوم ایکس (اسپایک لی ۱۹۹۲) و تصادف (پل هگیس ۲۰۰۴) تا دوازده سال بردگی (استیو مک کوئین ۲۰۱۳)، جانگوی رها شده (کوئنتین تارانتینو ۲۰۱۳)، سلما (ایوا دوورنی ۲۰۱۴)، برو بیرون (جوردن پیل ۲۰۱۸) و کتاب سبز (پیتر فارلی ۲۰۱۸) آثار متعددی را می شود مثال زد که از برترین فیلم های ساخته شده با این موضوع هستند و «یهودا و مسیح سیاه» شعارزده ترین و بی هدف ترین فیلم با این موضوع در سال های اخیر است.

یهودا و مسیح سیاه درباره فرد همپتون، رئیس حزب پلنگ سیاه و خیانت یکی از نزدیکانش به اوست. دنیل کالویا که نقش او را بازی می کند با یک بازی اغراق آمیز و تکیه بر قرمزی چشم و فریادهایی با لحن تکراری در جمله «من یک انقلابی ام» نمی تواند همذات پنداری لازمه را برای مخاطب خود ایجاد کند و زندانی شدن و آزار دیدن و سرنوشت تراژیکش عینیت مناسبی در بازی او و کلیت فیلم ندارد.
رابطه فرد همپتون با همسرش و عشق افلاطونی بین شان، دلیل خیانت های مدام ویلیام اونیل و پیوستن خلافکارهای محلی به حزب پلنگ که از مهم ترین پیرنگ های داستانی این فیلم هستند نیز همگی در سطح کلیشه ها باقی می مانند و شخصیت پردازی و منطق داستانی مناسبی آن ها را همراهی نمی کند. می شود گفت پایان فیلم که سرنوشت شخصیت ها روی عکس های آن ها روایت می شود بهترین و اثرگذارترین بخش فیلم است. بخشی که فارغ از کارگردانی و بازی ها، فقط با روایت شفاهی قصه مواجه هستیم.

سلیقه سیاسی اسکار اما شانس این فیلم برای گرفتن جوایزی در رشته های فیلمنامه و بازیگری را زیاد می کند. تجربه نشان داده اسکار معمولا به فیلم هایی که ضد نژادپرستی، ضد خاورمیانه و ضد فاشیسم هستند روی خوش نشان می دهد و در این دوره، یهودا و مسیح سیاه با توجه به نام هایی که در گروه تولید و کارگردانی و بازیگری دارد بهترین گزینه برای توجه است. فیلم در بخش های بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و بهترین فیلمنامه اورجینال کاندید شده و با این حجم از نامزد شدن در رشته های مختلف منتظریم که با یک فیلم خوب طرف باشیم. اما تماشای فیلم جز تعجب از اینهمه تحسین و تبلیغ، چیزی در پی ندارد

بابک صحرایی

منبع: تریبون هنر

 

یهودا و مسیح سیاه

تاریخ انتشار :۲۰ فروردین ۱۴۰۰

برچسب‌ها:,
مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام




یادداشت آرشیو

  • امیر جدیدی
    به بهانه تولّدش
    امیر جدیدی؛ یک سر و گردن بالاتر
    یادداشت سید محمد کاظمی

    تریبون هنر: امیر جدیدی یکی از بی سر و صدا ترین سوپر استارهای سینمای ایران است. او تمام تمرکزش را روی مسیری گذاشته که مقصد آن برای خیلی ها آرزوست. فیلم به فیلم بهتر می شود و به قول معروف “گاف” هم نمی دهد! نیازی به تلاش برای اثبات این […]

  • تک خال در حفره

    تریبون هنر _ بابک صحرایی: تک خال در حفره به کارگردانی بیلی وایلدر فیلمی نوآر با بازی کرک داگلاس در نقش یک خبرنگار فرصت طلب است که طمعش او را در مسیر تلخ بی بازگشتی قرار می دهد. تک خال در حفره از یک منظر، فیلمی درباره فریب جامعه توسط […]

  • دکتر ژیواگو

    تریبون هنر: فیلم دکتر ژیواگو شکوه خیانت و اندوه است. خیانت مردم به همدیگر، حاکمیت به مردم و عاشق و معشوق به هم که همگی با شکوه درخشانی به نمایش درآمده اند. در حقیقت هم همین است. خیانت هم به اندازه عشق می تواند باشکوه باشد. منتها شکوه عشق منجر به […]

  • آزاده صمدی

    تریبون هنر: پخش قسمت های شانزدهم و هفدهم “می خواهم زنده بمانم” یکی دیگر از ویژگی های این سریال را برجسته کرد و آن هم بازی فوق العاده حامد بهداد و آزاده صمدی، رو در روی یکدیگر بود. با توجّه به اینکه قبلاً در رابطه با بهداد صحبت کرده بودیم […]

  • اسب کهر را بنگر

    تریبون هنر _ بابک صحرایی: دوراهی انتقام از دوست خائن و دشمن دیرینه: اگر در چنین موقعیتی قرار بگیریم کدام را انتخاب می کنیم؟ پایان فیلم «اسب کهر را بنگر» ساخته فرد زینه مان پاسخی به این پرسش است. شاید برای خیلی از ما پیش بیاید که به نقطه ای […]

Ad
Ad
Ad
Ad
Ad
Ad