Ad

شعارزدگی و تکرار کلیشه ها

یهودا و مسیح سیاه به کارگردانی شاکا کینگ / یادداشت بابک صحرایی

تریبون هنر: فیلم «یهودا و مسیح سیاه» به کارگردانی شاکا کینگ با تمام تبلیغات و تحسین های پشت سرش فیلمی به شدت معمولی و شعارزده است. فساد پلیس و سیستم قضایی امریکا و ستم نژادی، بهانه ساخت فیلم های زیادی در امریکا بوده اند. از کشتن مرغ مقلد (رابرت مالیگن ۱۹۶۲)، مالکوم ایکس (اسپایک لی ۱۹۹۲) و تصادف (پل هگیس ۲۰۰۴) تا دوازده سال بردگی (استیو مک کوئین ۲۰۱۳)، جانگوی رها شده (کوئنتین تارانتینو ۲۰۱۳)، سلما (ایوا دوورنی ۲۰۱۴)، برو بیرون (جوردن پیل ۲۰۱۸) و کتاب سبز (پیتر فارلی ۲۰۱۸) آثار متعددی را می شود مثال زد که از برترین فیلم های ساخته شده با این موضوع هستند و «یهودا و مسیح سیاه» شعارزده ترین و بی هدف ترین فیلم با این موضوع در سال های اخیر است.

یهودا و مسیح سیاه درباره فرد همپتون، رئیس حزب پلنگ سیاه و خیانت یکی از نزدیکانش به اوست. دنیل کالویا که نقش او را بازی می کند با یک بازی اغراق آمیز و تکیه بر قرمزی چشم و فریادهایی با لحن تکراری در جمله «من یک انقلابی ام» نمی تواند همذات پنداری لازمه را برای مخاطب خود ایجاد کند و زندانی شدن و آزار دیدن و سرنوشت تراژیکش عینیت مناسبی در بازی او و کلیت فیلم ندارد.
رابطه فرد همپتون با همسرش و عشق افلاطونی بین شان، دلیل خیانت های مدام ویلیام اونیل و پیوستن خلافکارهای محلی به حزب پلنگ که از مهم ترین پیرنگ های داستانی این فیلم هستند نیز همگی در سطح کلیشه ها باقی می مانند و شخصیت پردازی و منطق داستانی مناسبی آن ها را همراهی نمی کند. می شود گفت پایان فیلم که سرنوشت شخصیت ها روی عکس های آن ها روایت می شود بهترین و اثرگذارترین بخش فیلم است. بخشی که فارغ از کارگردانی و بازی ها، فقط با روایت شفاهی قصه مواجه هستیم.

سلیقه سیاسی اسکار اما شانس این فیلم برای گرفتن جوایزی در رشته های فیلمنامه و بازیگری را زیاد می کند. تجربه نشان داده اسکار معمولا به فیلم هایی که ضد نژادپرستی، ضد خاورمیانه و ضد فاشیسم هستند روی خوش نشان می دهد و در این دوره، یهودا و مسیح سیاه با توجه به نام هایی که در گروه تولید و کارگردانی و بازیگری دارد بهترین گزینه برای توجه است. فیلم در بخش های بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و بهترین فیلمنامه اورجینال کاندید شده و با این حجم از نامزد شدن در رشته های مختلف منتظریم که با یک فیلم خوب طرف باشیم. اما تماشای فیلم جز تعجب از اینهمه تحسین و تبلیغ، چیزی در پی ندارد

بابک صحرایی

منبع: تریبون هنر

 

یهودا و مسیح سیاه

تاریخ انتشار :۲۰ فروردین ۱۴۰۰

برچسب‌ها:,
مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام




یادداشت آرشیو

  • منوچهر فرید؛ وداع با بازیگری از نسل طلایی سینمای ایران

    تریبون هنر: سینمای ایران یکی دیگر از چهره‌های ارزشمند خود را از دست داد. منوچهر فرید، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، پس از سال‌ها زندگی در خارج از ایران، در ۸۹ سالگی چشم از جهان فروبست و نامش به خاطرات نسل‌های مختلف علاقه‌مندان سینما پیوست.   منوچهر فرید از […]

  • قرار بود آنتونی کوئین به جای بهروز وثوقی در داش آکل بازی کند

    تریبون هنر: قرار بود آنتونی کوئین به جای بهروز وثوقی در داش آکل مسعود کیمیایی بازی کند. این خبر شاید در ابتدا عجیب و دور از تصور باشد. اما حقیقت دارد. پس از موفقیت چشمگیر «قیصر» (۱۳۴۸) و «رضا موتوری» (۱۳۴۹)، مسعود کیمیایی تصمیم گرفت «داش‌آکل» را بر اساس داستان […]

  • آیا یاس هنوز «سلطان رپ فارسی» است؟

    تریبون هنر: «سلطان رپ فارسی»؛ لقبی که سال‌هاست کنار نام یاس شنیده می‌شود. لقبی که بی‌دلیل به دست نیامد؛ از تأثیرگذاری در رپ اجتماعی و محبوبیت گسترده، تا ساختن آثاری که هنوز هم جزو مهم‌ترین قطعات تاریخ رپ فارسی محسوب می‌شوند. رپ فارسی در این سال‌ها متوقف نشده است. نسل […]

  • تقاطع دو انتخاب: نیکی کریمی و هدیه تهرانی

    تریبون هنر: در پرنده پیش رو، به تقاطع دو انتخاب بین نیکی کریمی و هدیه تهرانی خواهیم پرداخت. تقاطع دو انتخاب، قصه «نه» گفتن‌ها و «بله» گفتن‌هاست. اینکه چگونه یک انتخاب، مسیر سرنوشت خود انسان یا دیگران را تغییر می دهد بازیگر باید «نه گفتن» را بلد باشد. بازیگران بزرگ، […]

  • لیتل بلک در؛ هفتاد سال ماندگاری یک لباس در سینما و مد

    تریبون هنر: لباس معروف به لیتل بلک درس (Little Black Dress) یا همان لباس مشکیِ ساده و مینیمال، بیش از هفتاد سال است که در سینما و مد، حضوری بی‌نظیر دارد. این لباس که در ابتدا توسط کوکو شانل به عنوان نمادی از آزادی و سادگی معرفی شد، با ورود […]

Ad