Ad


روایت «بابک صحرایی» از «مرگ با طعم نسکافه» / یادداشت کارگردان

تریبون هنر: ایسنا نوشت: بابک صحرایی، کارگردان نمایش «مرگ با طعم نسکافه» نوشت: «این نمایش در ذهن من ترانه بلندی است که در عجیب‌ترین جای زندگی ام نوشته ام و کارگردانی کرده‌ام. قدم زدنی از گذشته تا امروز که مرور گریه‌هایی عمیق و خنده‌هایی از ته دل است. در بستر داستانی که در طی صد سال روایت می شود.»

 

بابک صحرایی که این روزها نمایشش درحال اجراست در ادامه این دل نوشته که در اختیار ایسنا گذاشته، نوشته است: «در «مرگ با طعم نسکافه»، موسیقی و تئاتر همدیگر را در آغوش گرفته‌اند. به همدیگر پناه داده‌اند. شوپنهاور می‌گوید تمام هنرها می‌روند که روزی به موسیقی برسند. هنر متعالی تئاتر برای من با ترانه و موسیقی، کشف و شهود پیدا می‌کند و از همین مسیر به موسیقی – نمایش «مرگ با طعم نسکافه» رسیدم.

 

در بیست و سه سال گذشته حدود هزار ترانه از من منتشر شده و هم زمان، در تمام این سال‌ها بدون وقفه با سینما و تئاتر و روزنامه نگاری همراهی داشته‌ام. به نظرم در دنیای معاصر، شعر و موسیقی و تئاتر و سینما هنرهایی گره خورده به یکدیگرند و برای حضور در هرکدام از آن ها، باید آشنایی و الفت مناسبی با آن دیگرها هم داشته باشیم. نمی شود عاشق تئاتر باشیم اما شعر را نشناسیم. یا عاشق ترانه و موسیقی باشیم اما با جهان سینما و نمایش بیگانه باشیم. اگر این بیگانگی در میان باشد، در هیچ کدام شان به بلوغ لازمه نخواهیم رسید.

 

مرگ با طعم نسکافه برای من نقطعه تلاقی و تعامل شعر، ترانه، موسیقی، سینما و تئاتر است. حاصل استنتاج فلسفی و روانشناختی من از عشق و زندگی و مرگ است. آن هم در عجیب‌ترین و ناباورانه‌ترین جای زندگی ام. در این نمایش گذشته خودم و جامعه‌ام را از دیروز تا امروز ورق زده‌ام. خاطره بازی کرده‌ام. آینده نگری داشته‌ام. گریه کرده‌ام. خندیده‌ام. فریاد زده‌ام، هیجان زده شده‌ام، به آرامش رسیده‌ام. هم نگاه جمعی و تاریخی داشته‌ام و هم نگاه شخصی و فردی. این که تا چه حد موفق بوده‌ام و در مسیر درستی قدم برداشته‌ام یا نه، به نظر و تحلیل مخاطب و قضاوتش برمی‌گردد. هر اثر هنری دو بار قضاوت می‌شود. یک بار در زمان انتشار و دیگری در گذر زمان.

 

در جهانی زندگی می‌کنیم که هر لحظه اش با لحظه قبل تفاوت بسیاری دارد. گستردگی ارتباطات و انتشار اخبار به شکلی است که لحظه‌ای آرامش نداری و خبر پشت خبر و حادثه از پس حادثه می‌آید. در این میان، هنر بیش از هر زمان دیگری می‌تواند نجات دهنده و آگاهی بخش باشد. شاید به همین خاطر است که هر کدام ما از به نوعی به هنر پناه برده‌ایم.»

به گزارش ایسنا، «مرگ با طعم نسکافه»، نمایشی ۶ پرده‌ای است که با استفاده از کلید واژه‌های مهم زندگی به روایتِ برش‌های دراماتیک در زمان حال، دهه سی و صد سال گذشته می‌پردازد.

 

بهنام شرفی، نیکی مظفری، گل ناز عباسی، بهراد محمدی، روشنک رضایی مهر و بابک صحرایی بازیگرانی هستند که در این اثر به ایفای نقش پرداخته‌اند. همچنین محمدرضا عیوضی به عنوان خواننده – بازیگر در این اجرا حضور دارد. مانی رهنما نیز قطعه ای را به صورت زنده در این نمایش اجرا می کند.

 

از دیگر عوامل این اثر که در عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه است، می‌توان به تهیه‌کننده: بابک صحرایی، مجری طرح: نازنین صحرایی، طراح صحنه و لباس: منیره ملکی، طراح گریم: مهتاب حسنی، طراح حرکت: مهرگان بذرافشان، بازیگران فرم: مهرگان بذرافشان، روشنک رضایی‌مهر، حدیث محمودوف، ملینا مشایخ، آویسا شریفی، موسیقی متن: ستار اورکی، سرپرست موسیقی زنده: امیر مهراد، آهنگساز قطعات باکلام: حامی، علی موثقی، امیرعباس حسن زاده، تنظیم کننده قطعات باکلام: حامی، علی موثقی، امیر مهراد، نوازندگان: صادق نورانی، محمدرضا بختیاری، فرناز ساحری و روزبه سیاه منصوری، دستیار کارگردان: شهرزاد پورفرد، عکاس و طراح پوستر: کیارش کاویان و مدیر روابط عمومی و مشاور رسانه‌ای: حامد قریب اشاره کرد.

 

در صفحه اینستاگرام تریبون هنر با ما همراه باشید

تاریخ انتشار :۳۱ خرداد ۱۴۰۳

برچسب‌ها:,
مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام




یادداشت آرشیو

  • منوچهر فرید؛ وداع با بازیگری از نسل طلایی سینمای ایران

    تریبون هنر: سینمای ایران یکی دیگر از چهره‌های ارزشمند خود را از دست داد. منوچهر فرید، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، پس از سال‌ها زندگی در خارج از ایران، در ۸۹ سالگی چشم از جهان فروبست و نامش به خاطرات نسل‌های مختلف علاقه‌مندان سینما پیوست.   منوچهر فرید از […]

  • قرار بود آنتونی کوئین به جای بهروز وثوقی در داش آکل بازی کند

    تریبون هنر: قرار بود آنتونی کوئین به جای بهروز وثوقی در داش آکل مسعود کیمیایی بازی کند. این خبر شاید در ابتدا عجیب و دور از تصور باشد. اما حقیقت دارد. پس از موفقیت چشمگیر «قیصر» (۱۳۴۸) و «رضا موتوری» (۱۳۴۹)، مسعود کیمیایی تصمیم گرفت «داش‌آکل» را بر اساس داستان […]

  • آیا یاس هنوز «سلطان رپ فارسی» است؟

    تریبون هنر: «سلطان رپ فارسی»؛ لقبی که سال‌هاست کنار نام یاس شنیده می‌شود. لقبی که بی‌دلیل به دست نیامد؛ از تأثیرگذاری در رپ اجتماعی و محبوبیت گسترده، تا ساختن آثاری که هنوز هم جزو مهم‌ترین قطعات تاریخ رپ فارسی محسوب می‌شوند. رپ فارسی در این سال‌ها متوقف نشده است. نسل […]

  • تقاطع دو انتخاب: نیکی کریمی و هدیه تهرانی

    تریبون هنر: در پرنده پیش رو، به تقاطع دو انتخاب بین نیکی کریمی و هدیه تهرانی خواهیم پرداخت. تقاطع دو انتخاب، قصه «نه» گفتن‌ها و «بله» گفتن‌هاست. اینکه چگونه یک انتخاب، مسیر سرنوشت خود انسان یا دیگران را تغییر می دهد بازیگر باید «نه گفتن» را بلد باشد. بازیگران بزرگ، […]

  • لیتل بلک در؛ هفتاد سال ماندگاری یک لباس در سینما و مد

    تریبون هنر: لباس معروف به لیتل بلک درس (Little Black Dress) یا همان لباس مشکیِ ساده و مینیمال، بیش از هفتاد سال است که در سینما و مد، حضوری بی‌نظیر دارد. این لباس که در ابتدا توسط کوکو شانل به عنوان نمادی از آزادی و سادگی معرفی شد، با ورود […]

Ad