Ad

به بهانه تولد چارلی چاپلین

چارلی چاپلین؛ یکی از بزرگ ترین قربانیان تهمت و قضاوت نادرست

یادداشت بابک صحرایی

تریبون هنر _ بابک صحرایی: چارلی چاپلین یکی از بزرگ ترین قربانیان قضاوت های نا به جا، تهمت های ناروا و انتقادهای غلط است

چارلی چاپلین در سال ۱۹۶۷، در ۷۸ سالگی آخرین فیلمش به اسم «کنتسی از هنگ کنگ» را می سازد. فیلمی با بازی مارلون براندو و سوفیا لورن که تنها فیلم رنگی اوست. مارلون براندو از شیفتگان چارلی چاپلین بود و بازی کردن در فیلمی از او تحقق یکی از آرزوهای بزرگش بود.

 

این همکاری اما نتیچه تلخی به همراه داشت. در حین ساخت فیلم براندو و چاپلین دچار اختلافات زیادی می شوند تا حدی که مارلون براندو از چارلی چاپلین به عنوان بیمار سادیسمی نام می برد و چاپلین هم توهین های فراوانی به او می کند. خود فیلم هم با شکست مواجه می شود و از آن به عنوان بدترین فیلم چاپلین یاد می شود.

 

قضاوت های نا به جا، تهمت ها و دشمنی ها و غرض ورزی ها و انتقادهای غلط، بخشی از بهترین سال های عمر یکی از نوابغ هنر را نابود می کند.

 

چرا چارلی چاپلین با آن همه نبوغ و توانایی سال ها از فیلمسازی فاصله می گیرد و در آخرین فیلمش نیز نمی تواند موفق ظاهر شود؟

او در سال ۱۹۵۲، از سوی کمیته مک کارتیسم، مدافع کمونیست شناخته شده و از امریکا اخراج می شود. چاپلین زمانی که برای اولین نمایش فیلم روشنی‌های صحنه (۱۹۵۲) به لندن سفر کرده بود از اخراج خود از آمریکا با خبر می شود و تا سال ۱۹۷۲ به امریکا برنمی گردد. سال ها بعد مشخص می شود اسنادی که بر اساس آن ها چاپلین متهم به اعمال کمونیستی شده، جعلی بوده اند.

 

او در دهه ۴۰ میلاد میلادی و پیش از اخراج از امریکا دو فیلم از بهترین آثارش یعنی دیکتاتور بزرگ (۱۹۴۰) و موسیو وردو (۱۹۴۷) را ساخته بود. هم زمان با اخراج از امریکا فیلم درخشان روشنایی های صحنه  و در خارج از امریکا یک سلطان در نیویورک (۱۹۵۷) را می سازد

 

فیلم رنگی «کنتسی از هنگ کنگ» قرار بود فیلم آشتی او با هالیوود و ورود به عرصه فیلمسازی نوین باشد. چاپلین اما نیازی به این کار نداشت. او سینماگر بزرگ و مولف و تاثیرگذاری بود و لازم نبود از سبک و ساختاری که مبدعش بود و در آن موفق بود خارج شود. او وقتی دوران فیلم صامت تمام شد هم با ساختن فیلم های درخشانش در دهه چهل و پنجاه (از دیکتاتور بزرگ تا یک سلطان در نیویورک) نشان داد در دوره تازه هم می تواند موفق باشد و فیلم های خوبی بسازد اما تهمت ها و انتقادهای نا به جا و قضاوت های غلط آسیب های فروانی به او رساند.

 

نویسنده: بابک صحرایی

منبع: تریبون هنر

 

در صفحه اینستاگرام تریبون هنر با ما همراه باشید

 

 

 

 

 

 

تاریخ انتشار :۲۹ فروردین ۱۴۰۱

برچسب‌ها:, , ,
مطالب مرتبط



شما هم یک دیدگاه ارسال کنید
 

نام




یادداشت آرشیو

  • منوچهر فرید؛ وداع با بازیگری از نسل طلایی سینمای ایران

    تریبون هنر: سینمای ایران یکی دیگر از چهره‌های ارزشمند خود را از دست داد. منوچهر فرید، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، پس از سال‌ها زندگی در خارج از ایران، در ۸۹ سالگی چشم از جهان فروبست و نامش به خاطرات نسل‌های مختلف علاقه‌مندان سینما پیوست.   منوچهر فرید از […]

  • قرار بود آنتونی کوئین به جای بهروز وثوقی در داش آکل بازی کند

    تریبون هنر: قرار بود آنتونی کوئین به جای بهروز وثوقی در داش آکل مسعود کیمیایی بازی کند. این خبر شاید در ابتدا عجیب و دور از تصور باشد. اما حقیقت دارد. پس از موفقیت چشمگیر «قیصر» (۱۳۴۸) و «رضا موتوری» (۱۳۴۹)، مسعود کیمیایی تصمیم گرفت «داش‌آکل» را بر اساس داستان […]

  • آیا یاس هنوز «سلطان رپ فارسی» است؟

    تریبون هنر: «سلطان رپ فارسی»؛ لقبی که سال‌هاست کنار نام یاس شنیده می‌شود. لقبی که بی‌دلیل به دست نیامد؛ از تأثیرگذاری در رپ اجتماعی و محبوبیت گسترده، تا ساختن آثاری که هنوز هم جزو مهم‌ترین قطعات تاریخ رپ فارسی محسوب می‌شوند. رپ فارسی در این سال‌ها متوقف نشده است. نسل […]

  • تقاطع دو انتخاب: نیکی کریمی و هدیه تهرانی

    تریبون هنر: در پرنده پیش رو، به تقاطع دو انتخاب بین نیکی کریمی و هدیه تهرانی خواهیم پرداخت. تقاطع دو انتخاب، قصه «نه» گفتن‌ها و «بله» گفتن‌هاست. اینکه چگونه یک انتخاب، مسیر سرنوشت خود انسان یا دیگران را تغییر می دهد بازیگر باید «نه گفتن» را بلد باشد. بازیگران بزرگ، […]

  • لیتل بلک در؛ هفتاد سال ماندگاری یک لباس در سینما و مد

    تریبون هنر: لباس معروف به لیتل بلک درس (Little Black Dress) یا همان لباس مشکیِ ساده و مینیمال، بیش از هفتاد سال است که در سینما و مد، حضوری بی‌نظیر دارد. این لباس که در ابتدا توسط کوکو شانل به عنوان نمادی از آزادی و سادگی معرفی شد، با ورود […]

Ad