عصبانی نیستم؛ بُمبی که خنثی شد
یادداشتی از سیدمحمد کاظمیتریبون هنر: این همه کش و قوس؟این همه شاخ و شانه کشیدن؟این همه دلخوری و قُلدری؟ارزشش را داشت؟
این همه ترس؟ این همه لج بازی؟این همه امضای بی اعتبار؟ارزشش را داشت؟
فیلم “عصبانی نیستم” از رضا درمیشیان بعد از چهار سال سر و صدا ، بالاخره بهار امسال به اکران در آمد و همه دیدند آن چه را که از نظر بعضی ها نباید دیده می شد.هیچ اتفاق خاصی بعد از اکران”عصبانی نیستم” رخ نداد و حتی این فیلم از لحاظ فروش هم نتوانست آن چه که انتظار می رفت را برآورده سازد.شاید خوش بین ترین مخالف اکران این فیلم هم فکرش را نمی کرد که بمب دست سازی به نام “عصبانی نیستم” به همین راحتی خنثی شود.ولی حقیقت این است که فیلم رضا درمیشیان به هیچ عنوان یک شاهکار نبود و کاملاً می توان آن را جزو آثار معمولی سینمای ایران دانست.”عصبانی نیستم” اگر وارد بازی های سیاسی نمی شد و یا اگر می شد بعضی ها کمی شجاعانه تر با فیلم برخورد کنند،
کاملاً مانند یک فیلم معمولی اکران شده و آب از آب تکان نمی خورد.به هر حال اکران آن را به عنوانِ آزادی یک فیلم توقیفی باید به فال نیک بگیریم ولی امیدوار باشیم که امثال درمیشیان به جای جار و جنجال، بیشتر به فکر ساخت فیلم های خوب باشند.فیلم هایی که نه بی دلیل بمب شوند و نه به آسانی خنثی!
نویسنده: سیدمحمد کاظمی
منبع: تریبون هنر
تاریخ انتشار :۲۴ تیر ۱۳۹۷
